Antygona

"Antygona" to tragedia autorstwa Sofoklesa, trzecia (po " Królu Edypie" i "Edypie w Kolonie") z cyklu tragedii tebańskich opowiadających o obciążonym klątwą rodzie Labdakidów.

"Antygona" powstała w 442 roku p.n.e. Przedstawia konflikt dwóch równorzędnych racji: prawa obowiązującego w państwie, ustalonego przez człowieka, i prawa wynikającego z nakazu bogów i głosu sumienia. Bohaterka staje wobec sytuacji, w której nie może dokonać dobrego wyboru, gdyż każda droga postępowania prowadzi do klęski.

Po śmierci Edypa jego synowie, a bracia Antygony, Polinejkes i Eteokles, podzielili się władzą. Wbrew umowie po roku rządów Eteokles nie przekazał tronu bratu. Polinejkes sprowadził obce wojska, aby odzyskać tron. Między braćmi rozpoczęła się walka o władzę, w której obaj zginęli. Władcą został ich stryj Kreon. Uznał on Polinejkesa za zdrajcę i wydał zakaz grzebania jego zwłok. Eteoklesowi wyprawił uroczysty pogrzeb. Antygona, przeciwstawiła się rozkazowi Kreona i pochowała zwłoki Polinejkesa.

Spowodowało to ciąg tragicznych wydarzeń: Kreon wbrew przestrogom Tejrezjasza skazał Antygonę na śmierć przez zamurowanie. Hajmon (narzeczony Antygony i syn Kreona) i żona króla - Eurydyka - popełnili samobójstwo.