Większość mediów (w tym również moje) skupiła się od razu na wątku podejrzeń i śledztw skierowanych przeciw WHO i doradzającym jej naukowcom. Cytowano raport prestiżowego "British Medical Journal" (jego autorzy sugerowali, że w komitecie kryzysowym WHO zasiadali uczeni opłacani przez koncerny farmaceutyczne) i rezolucję Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy uznającą, że ogłoszenie pandemii było nieuzasadnione. Śledztwo prowadzi również Parlament Europejski, a europoseł PO Bogusław Sonik już grozi, że wraz z kolegami wezwie na dywanik wszystkie agendy i instytucje Komisji Europejskiej, które nie potrafiły właściwie zareagować na panikę.
Sam również uważam, że sposób komunikowania się Światowej Organizacji Zdrowia z opinią publiczną był, delikatnie mówiąc, niejasny. WHO to nie CIA i postępowanie w myśl zasady "nie widziałem, nie słyszałem, a na pewno nic nie powiem" w tej sytuacji nie działa. Utajniając skład komitetu kryzysowego, by, jak argumentuje, "nie było możliwości wywierania nacisków na jego członków", WHO sama wystawiła się na ostrzał i podejrzenia, że coś z tą pandemią jest nie tak. I gdy rzeczywiście okazało się, że trzech członków komitetu współpracowało przez lata z koncernami farmaceutycznymi, woda na młyn zwolenników teorii spiskowych polała się szerokim strumieniem. Nie zmieni tego to, że sami naukowcy nigdy swoich kontaktów z biznesem nie ukrywali, ani to, że fakt, iż doradzają WHO, mógł w kilka minut odkryć każdy średnio rozgarnięty użytkownik Google'a.
Jednak trudno mi uwierzyć, że zaledwie troje ludzi było w stanie przekonać cały 16-osobowy komitet i kierownictwo WHO do ogłoszenia pandemii. I w to, że koncerny farmaceutyczne - niewątpliwie potężne i bogate - były w stanie zmusić do zakupu szczepionek rządy Wielkiej Brytanii, Francji, Kanady, Szwajcarii czy wreszcie USA. Tym bardziej że akurat te kraje - o czym rzadko wspominają oskarżyciele - decyzję o zakupie szczepionek podjęły długo przed ogłoszeniem pandemii. Może więc zamiast spisku ktoś pokierował się zdrowym rozsądkiem i po prostu uznał, że lepiej przygotować się na najgorsze, niż później tłumaczyć z liczby ofiar?
Bogusław Sonik grozi dywanikiem. Szczerze mówiąc, od czasu gdy inny europoseł z uporem godnym lepszej sprawy przekonywał nas, że smok wawelski to tak naprawdę T. rex znad Wisły, niespecjalnie wsłuchuję się w głosy polityków wypowiadających się na temat nauki czy medycyny. Zastanawia mnie jednak, kogo tak naprawdę chce przesłuchać pan Sonik? Może czołowych ekspertów z Polski i ze świata, wcale nie współpracujących z WHO, którzy i rok temu, i dzisiaj mówią zgodnie, że nigdy nie da się do końca przewidzieć, jak zachowa się nowy, nieznany wcześniej nauce wirus i w jaki sposób będzie się rozwijać epidemia, którą wywołał.
Może jednak żadnego globalnego spisku nie było. Może tym razem, po prostu, mieliśmy wszyscy wielkiego farta?