Raul Lozano: - Jak już wspomniałem wcześniej, mam trochę inne zdanie na temat tego, co wydarzyło się w Turcji. Wszędzie są media, które żyją ze skandali. Jeżeli cokolwiek się dzieje, często jest to wyolbrzymione. To jest indywidualny wybór wydawców i poszczególnych dziennikarzy. Biorąc to pod uwagę, nie niepokoją mnie jakoś bardzo te opinie. Mogę sobie na to pozwolić, ponieważ mam zespół, który jest ze sobą bardzo zżyty. Ta grupa wierzy w to, co robimy i jesteśmy wspólnie przekonani, co do słuszności obranej drogi. Mamy też poparcie zwykłych ludzi, kibiców. Oni rozumieją, w jakiej sytuacji przyszło nam grać. Działacze potrzebują do oceny sytuacji głębszej analizy problemu. Jestem jednak pewien, że po uwzględnieniu wszystkich niesprzyjających nam okoliczności, wnioski powinny być dla nas pozytywne.
- Jeżeli będziemy w końcu mieć czas na porządne, spokojne przygotowanie na pewno nie grozi nam żaden kryzys psychiczny. Sytuacja się niewątpliwie zmieniła tylko z jednego powodu - brakuje nam zawodników, których wykluczają kontuzje. Poza tym tylko przed MŚ mieliśmy 3 miesiące na przygotowanie i to niewątpliwie znalazło później odbicie w wyniku, jaki osiągnęliśmy na tym turnieju. Przed innymi zawodami dostajemy około tygodnia lub dwóch na przygotowanie, a to bardzo mocno zmienia postać rzeczy. Rezultaty są wprawdzie różne, ale są one jedynie odbiciem warunków, w jakich powstawały. Zawodnicy zawsze wkładają w treningi dużo pracy i zaangażowania i tego jestem pewien, nie zawsze jednak mamy wystarczająco dużo czasu.
Absolutnie nie zgadzam się z takim "piłkarskim" sposobem myślenia i oceniania mojej pracy, który funkcjonuje w Polsce, we Włoszech czy Hiszpanii. Taki sposób rozumowania zakłada, że jeżeli się wygra to znaczy, że wszystko w okresie przygotowań było dobrze. Ale jeśli się przegra to znaczy, że wszystko zrobiło się źle. W razie porażki kwestionuje się również to, co było chwalone wcześniej , gdy się wygrywało. Zawsze robi się pewne rzeczy dobrze, a inne źle i to zarówno wtedy, kiedy się wygrywa jak i przegrywa. Dlatego przy ocenie trzeba wziąć pod uwagę skład zespołu, z jakim się pracowało, ewentualne kontuzje i czas pracy. Jeśli chodzi o kwalifikację majową są dwie rzeczy, które mnie niepokoją: pierwsza to sytuacja zdrowotna zawodników po skończeniu ligi, a druga to czas, jaki reprezentacja dostanie na przygotowania. Wiemy natomiast, co należy dopracować, żeby grać jeszcze lepiej. Musimy skupić się przede wszystkim na zagrywce oraz obronie i kontrataku.
- Przede wszystkim poznałem, co to znaczy popularność siatkówki, ale też zrozumiałem, co to jest ulotność chwili jeżeli chodzi o sławę. W ciągu dwóch dni obserwowałem, jak zmieniają się twarze ludzi po wygranym i przegranym meczu. Na przykład po ostatnim meczu z Włochami, kiedy byliśmy pięknymi wysokimi blondynami, a dzień później zostaliśmy osłami, którzy przegrali z jakąś tam Holandią, z którą przecież powinniśmy wygrać.
Ale w Polsce poznałem też, co to są Święta Bożego Narodzenia. Zupełnie inne niż to, co jest na świecie. O wiele bardziej religijne i spędzane w gronie rodzinnym.
Dowiedziałem się też, jak wyglądać powinien moralny wzór do naśladowania dla całego świata dziennikarskiego. Myślę tu o Ryszardzie Kapuścińskim. Nauczyłem się wielu rzeczy od zawodników. Choćby podejścia, jakie ma większość z nich do gry w barwach narodowych, zafascynowania reprezentacją. Poza tym w Polsce stosunek pomiędzy zawodnikiem a trenerem jest bardziej osobisty. Zdobyłem z Polakami medal mistrzostw świata. Ale najlepszy medal, jaki otrzymałem w trakcie bycia trenerem Polaków, to uczucie, jakim obdarzyli mnie polscy kibice. Jest to dla mnie rzecz zupełnie nowa, której nigdy wcześniej nie doświadczyłem. I za to jestem wszystkim bardzo wdzięczny.
Więcej na Reprezentacja.net