Lozano: Nie gramy w piłkę nożną tylko w siatkówkę

W wywiadzie udzielonym portalowi Reprezentacja.net, trener polskich siatkarzy Raul Lozano opowiada o fali krytyki, jaka spadła na niego po ostatnich nieudanych występach. A także o swojej wizji przygotowań do majowego turnieju kwalifikacyjnego oraz o tym, co urzekło go w Polsce.

Reprezentacja.net: Jeszcze przed powrotem do kraju, spadła na sztab szkoleniowy fala krytyki. Jak Pan to odbiera po wcześniejszym okresie wielkiego zaufania do tego, co Pan robił? Czy czuje się Pan przytłoczony takim obrotem sprawy?

Raul Lozano: - Jak już wspomniałem wcześniej, mam trochę inne zdanie na temat tego, co wydarzyło się w Turcji. Wszędzie są media, które żyją ze skandali. Jeżeli cokolwiek się dzieje, często jest to wyolbrzymione. To jest indywidualny wybór wydawców i poszczególnych dziennikarzy. Biorąc to pod uwagę, nie niepokoją mnie jakoś bardzo te opinie. Mogę sobie na to pozwolić, ponieważ mam zespół, który jest ze sobą bardzo zżyty. Ta grupa wierzy w to, co robimy i jesteśmy wspólnie przekonani, co do słuszności obranej drogi. Mamy też poparcie zwykłych ludzi, kibiców. Oni rozumieją, w jakiej sytuacji przyszło nam grać. Działacze potrzebują do oceny sytuacji głębszej analizy problemu. Jestem jednak pewien, że po uwzględnieniu wszystkich niesprzyjających nam okoliczności, wnioski powinny być dla nas pozytywne.

Od momentu objęcia przez Pana posady trenera polskiej reprezentacji grze zespołu towarzyszyło pasmo sukcesów, ukoronowane srebrem na MŚ. W zeszłym roku nie było spektakularnych sukcesów. Czy nie obawia się Pan, że może to źle wpłynąć na psychikę zawodników?

- Jeżeli będziemy w końcu mieć czas na porządne, spokojne przygotowanie na pewno nie grozi nam żaden kryzys psychiczny. Sytuacja się niewątpliwie zmieniła tylko z jednego powodu - brakuje nam zawodników, których wykluczają kontuzje. Poza tym tylko przed MŚ mieliśmy 3 miesiące na przygotowanie i to niewątpliwie znalazło później odbicie w wyniku, jaki osiągnęliśmy na tym turnieju. Przed innymi zawodami dostajemy około tygodnia lub dwóch na przygotowanie, a to bardzo mocno zmienia postać rzeczy. Rezultaty są wprawdzie różne, ale są one jedynie odbiciem warunków, w jakich powstawały. Zawodnicy zawsze wkładają w treningi dużo pracy i zaangażowania i tego jestem pewien, nie zawsze jednak mamy wystarczająco dużo czasu.

Absolutnie nie zgadzam się z takim "piłkarskim" sposobem myślenia i oceniania mojej pracy, który funkcjonuje w Polsce, we Włoszech czy Hiszpanii. Taki sposób rozumowania zakłada, że jeżeli się wygra to znaczy, że wszystko w okresie przygotowań było dobrze. Ale jeśli się przegra to znaczy, że wszystko zrobiło się źle. W razie porażki kwestionuje się również to, co było chwalone wcześniej , gdy się wygrywało. Zawsze robi się pewne rzeczy dobrze, a inne źle i to zarówno wtedy, kiedy się wygrywa jak i przegrywa. Dlatego przy ocenie trzeba wziąć pod uwagę skład zespołu, z jakim się pracowało, ewentualne kontuzje i czas pracy. Jeśli chodzi o kwalifikację majową są dwie rzeczy, które mnie niepokoją: pierwsza to sytuacja zdrowotna zawodników po skończeniu ligi, a druga to czas, jaki reprezentacja dostanie na przygotowania. Wiemy natomiast, co należy dopracować, żeby grać jeszcze lepiej. Musimy skupić się przede wszystkim na zagrywce oraz obronie i kontrataku.

Czego w takim razie nauczył się Pan w Polsce?

- Przede wszystkim poznałem, co to znaczy popularność siatkówki, ale też zrozumiałem, co to jest ulotność chwili jeżeli chodzi o sławę. W ciągu dwóch dni obserwowałem, jak zmieniają się twarze ludzi po wygranym i przegranym meczu. Na przykład po ostatnim meczu z Włochami, kiedy byliśmy pięknymi wysokimi blondynami, a dzień później zostaliśmy osłami, którzy przegrali z jakąś tam Holandią, z którą przecież powinniśmy wygrać.

Ale w Polsce poznałem też, co to są Święta Bożego Narodzenia. Zupełnie inne niż to, co jest na świecie. O wiele bardziej religijne i spędzane w gronie rodzinnym.

Dowiedziałem się też, jak wyglądać powinien moralny wzór do naśladowania dla całego świata dziennikarskiego. Myślę tu o Ryszardzie Kapuścińskim. Nauczyłem się wielu rzeczy od zawodników. Choćby podejścia, jakie ma większość z nich do gry w barwach narodowych, zafascynowania reprezentacją. Poza tym w Polsce stosunek pomiędzy zawodnikiem a trenerem jest bardziej osobisty. Zdobyłem z Polakami medal mistrzostw świata. Ale najlepszy medal, jaki otrzymałem w trakcie bycia trenerem Polaków, to uczucie, jakim obdarzyli mnie polscy kibice. Jest to dla mnie rzecz zupełnie nowa, której nigdy wcześniej nie doświadczyłem. I za to jestem wszystkim bardzo wdzięczny.

Więcej na Reprezentacja.net