Złotka walczą w Halle o Pekin - czytaj na blogu Przemysława Iwańczyka
Marco Bonitta: W 1964 roku, a może 1968? To już 40 lat? Szmat czasu. Dlatego tym przyjemniej będzie mi wprowadzić naszą drużynę do igrzysk w Pekinie. Zrobimy to dla waszego kraju, dla siatkarek, dla wszystkich Polaków.
- To nie jest ważne. Istotne jest awansować, zagrać w Pekinie z wielkim entuzjazmem.
- Obiecałem, że będę się uczył języka polskiego. A teraz obiecuję, że jeśli wywalczymy igrzyska, najbliższa konferencja prasowa odbędzie się tylko w waszym języku. Ale rzeczywiście, moim zadaniem w pracy z kadrą jest awans do Pekinu. A wtedy wszyscy - ja i dziewczyny - pracujemy tylko na to, by stamtąd przywieźć medal. Tylko podium nas interesuje.
- Są zespoły silniejsze od nas. Jesteśmy na tej samej półce co Holandia i Niemcy. Nie pomyliłem się, Niemcy, bo ten zespół u siebie jest o wiele groźniejszy niż w innych zawodach.
- Serbia nie. Owszem, w bezpośrednich czasem my jesteśmy lepsi, czasem oni, ale mamy silniejszy zespół. Rosja jest faworytem, a pozostałe wspomniane drużyny są na naszym poziomie, pod warunkiem że będziemy grali równo.
- Wiem o tym i jest to problem. W takich meczach każda zawodniczka musi być pewna koleżanki, żadna nie może okazać słabości. Wzajemna wiara, zaufanie - tego potrzebują dziewczyny. Nie mogę wszystkiego objąć swoją dłonią, to one muszą się rozumieć. Naszej drużynie potrzeba doświadczenia. Proszę zwrócić uwagę, że niewiele mamy takich w szóstce. Sadurek, Gajgał, Dziękiewicz, Barańska - one grają od niedawna. Zresztą mówiąc o doświadczeniu, nie mam na myśli tylko liczby rozegranych spotkań. Chodzi mi o doświadczenie mentalne, fizyczne, taktyczne, wszystko, co składa się na obraz siatkarki. Nie możemy mieć momentów, kiedy któraś z dziewczyn zaczyna się wahać i spogląda na koleżankę. To jest właśnie doświadczenie, o którym mówię.
- Nie. Brakuje nam tego, co ma reprezentacja Rosji czy indywidualnie na przykład Lubow Sokołowa. One rozstrzygały wiele ważnych spotkań w swojej karierze, wygrywanie mają we krwi.
- Tak, robię to celowo. To musi się w nich urodzić, bo trener jest w stanie wzmocnić wolę zwycięstwa najwyżej w 20 proc. To jest moja energia, mój entuzjazm, moja siła. W 80 proc. wszystko zależy od nich.
- Myślę, że tak. Ale potrzeba dużo czasu, dużo czasu. Trener na wyzwolenie w nich tej woli potrzebuje dwóch lat. Przeżyłem to z reprezentacją Włoch, zwieńczyliśmy to wszystko złotym medalem mistrzostw świata.
- Tak.
- To prawda, że się zmieniła, tak jak zmieniło się moje podejście. Dziewczyny chcą stać blisko mnie, a ja blisko nich. Nie tylko podczas meczów, treningów, zgrupowań, ale zawsze. Zawodniczki zmieniły się, bo zobaczyły, że ja się zmieniłem. Ich entuzjazm jest teraz wyjątkowo szczery. One już nie chciały trenera, który ma do nich dystans. Teraz nie jestem tak chłodny wobec nich. Zresztą tak samo dla całego środowiska siatkówki w Polsce. Myślę, że to wszystko stało się przez 15 dni mojego pobytu w Polsce przed świętami Bożego Narodzenia. Wtedy zacząłem rozmawiać ze wszystkimi - siatkarkami, trenerami, dziennikarzami. Chciałem być lepiej zrozumiany, wybrałem dla siebie trochę inną drogę w waszym kraju. Moja praca trenera się nie zmieniła, ale chciałem to wszystko poukładać trochę inaczej. To przyniosło korzyść nie tylko ludziom, z którymi współpracuję. Mnie też.
- Tak. Poprosiłem ich, by wytypowali swoją kadrę. Analizowałem ich opinie, oczywiście ostateczna decyzja należała do mnie, ale dzięki nim zwróciłem baczniejszą uwagę na Katarzynę Gajgał, która teraz jest w reprezentacji. Dostałem od polskich trenerów naprawdę wiele istotnych informacji.
- To tylko sportowy wybór, inne zawodniczki będą mi bardziej potrzebne. Nie zamykam jednak kadry przed Dorotą. Może jeszcze do niej wrócić.
- Przede wszystkim współczuję reprezentacji panów, bo grali naprawdę dobrze, tylko zabrakło im trochę szczęścia. Zwłaszcza w trzecim meczu przeciwko Holandii. Ale to jest tylko sport, stąd porażka, a trener Raul Lozano wykonał dobrą robotę. Zresztą nie chcę mówić o jego pracy, bo tak jak on jestem trenerem i mogę to zrobić, tylko patrząc mu w twarz. Teraz niektórzy domagają się jego odejścia, reakcje są różne i ostre. To specyficzna sytuacja, niespotykana w innych krajach, bo w Polsce siatkówka jest numerem dwa, zaraz po piłce nożnej. Nawet we Włoszech tak nie ma, bo tam wyżej ceni się koszykówkę, Formułę 1 czy wyścigi motocyklowe.
Teraz, tak jak powiedziałem, wszystkie oczy, wszystkie uszy skierowane są na naszą reprezentację. Ale to jest taka pozytywna presja. Wiem, że wszyscy ludzie w Polsce chcą naszego zwycięstwa w Halle, my będziemy grać, myśląc tylko o Pekinie.