Odnajdujemy dziadka dzieci w Chorzowie. To Mieczysław Ropelewski. Straszliwą tragedię jego rodziny opisaliśmy wczoraj w gazecie: katastrofa zabrała mu żonę, córkę, zięcia, pasierba i wnuczka. Na targach gołębi mieli stoisko z karmą dla ptaków. Z hali żywy wyszedł tylko pan Mieczysław.
- Przyjedźcie rano, dzieci już będą w domu - mówi. - Chcieliśmy, żeby sobie odpoczęły... - zawiesza głos. Mówi z trudem, przez łzy cedzi słowa. Ten 60-letni wdowiec nigdy w życiu nie wylał tylu łez. - Wszystko nam się zawaliło, cały nasz świat. Gdyby nie te wnuki, pewnie też bym nie żył.
Kamilek ma pięć lat, Martynka - siedem. Spędzali ferie u rodziny w Strzelcach Opolskich. Do starego, szarobrązowego bloku przy ul. Kaliny na chorzowskim osiedlu Batory dojechały około 10. Pan Mieczysław nie mógł się nimi od razu zająć - musiał iść do prokuratury po dokumenty, żeby pochować zięcia.
Dzieci wbiegły do skromnego, dwupokojowego mieszkania na II piętrze, ale zamiast rodziców zastały tam jedynie zapłakaną babcię (od strony ojca dzieci), ciocię i cztery kuzynki.
Do powrotu dziadka kobiety powstrzymywały łzy, uśmiechały się, zagadywały dzieci: - A pokaż swój samochód, pokaż, jak się bawisz.
Dziadek długo się zastanawiał, jak wyjawić dzieciom prawdę. Dzwonili do niego psychologowie, oferowali pomoc. Dziadek dziękował, zbierał się w sobie. W końcu syn pana Mieczysława zaprosił koleżankę, która jako psycholog pracuje dla sądu.
I to ona spojrzała dzieciom w oczy i powiedziała: - Mamusia i tatuś są w niebie. Poszli do aniołków. Nie trzeba więc płakać.
I pokazała im ręką, gdzie jest niebo.
Wtedy wszyscy się rozpłakali. I dzieci, i dziadek z babcią, i ciocia, i cztery kuzynki.
Rozmawiamy w mieszkaniu Bordunów, w pokoju stoi tylko kanapa i stół, resztę mebli wyniesiono, żeby zrobić miejsce. Na ścianie wisi obraz z Matką Boską.
Cała uwaga rodziny skupia się na dzieciach. Byle zapomniały na chwilę, byle nie płakały. Dziadkowie zagadują: - Przynieś rysunek, Martynko. Kamil, przybij piątkę. I jeszcze raz. O tak.
Martynka chodzi do I klasy podstawówki. Pięknie maluje. Dziadek chwali, jak wzorowo się uczy. Lubi matematykę. W szkole przerobili dopiero liczenie do 10, a ona już potrafi do kilkudziesięciu!
- A jak umie tańczyć! - chwali dziadek. Na moment wszyscy w pokoju się uśmiechają. - Martynko, jaki taniec lubisz?
- Walc angielski. Z mamą chodziłam na lekcje nauki tańca. A kto teraz będzie ze mną chodzić? - pyta dziewczynka i nagle zaczyna płakać.
W jednej chwili płaczą wszyscy. - Ze mną będziesz chodziła - przerywa babcia.
Kamil jest jeszcze w przedszkolu, ale tak pozazdrościł siostrze liczenia, że sam nauczył się dodawać.
Opowiadamy dziadkowi, że wydawca "Nowego Dnia" wspólnie z Caritasem chce pomóc mu wykształcić dzieci. Otwieramy konto, dajemy na początek 50 tys. zł, poszukamy sponsorów.
Dziadek ma twarz czerwoną od łez: - Ciężko mi jest o cokolwiek poprosić. Ale jeżeli ludzie otworzą serca na te dzieci, to podziękuję im za okazaną pomoc. Teraz te dzieci to nasz największy skarb. Musimy o nie zadbać.
Mówi ks. Krzysztof Bąk z Caritasu: Z pieniędzy od "Nowego Dnia" i innych darczyńców ufundujemy stypendia dla Martynki i Kamila. Chodzi o to, aby dostawały co miesiąc pomoc do czasu, aż się usamodzielnią. Ważny jest też wymiar duchowy tej pomocy. Takie stypendium będzie im przypominać, że ludzie o nich pamiętają nawet po latach, że nie są same na tym świecie.
Caritas Archidiecezji Katowickiej
GBG II O/Katowice
90 1560 1111 0000 9070 0011 6398
Konieczny dopisek: Chorzów - Batory