W ostatniej drodze towarzyszyły Kamili dwie orkiestry - dęta i góralska. "Coby Wom Pon Jezus błogosławił" grali górale podczas nabożeństwa żałobnego w miejscowym kościele, który wypełnił się wczoraj do ostatniego miejsca.
- Odeszła na niebieskie boisko - nie krył wzruszenia Władysław Piątkowski, pierwszy trener Kamy.
- Kiedy usłyszałem o tragedii, natychmiast pojechałem do Chorzowa. Całą noc tam stałem i czekałem - opowiada przez łzy Bogusław Wilk, wujek Kamili. - Pojechała na wystawę z czwórką znajomych Słowaków. Tylko jeden z nich przeżył.
W Rudnikach wszyscy znali Kamilę. Jeździli na jej mecze do sąsiednich Sułkowic.
- Jako zawodniczka piłki ręcznej od początku kariery reprezentowała barwy sułkowickiej Gościbi. Z tą drużyną, zresztą razem ze swoją młodszą siostrą Bożeną, wywalczyła w 2003 r. awans do ekstraklasy - opowiada łamiącym się głosem Władysław Piątkowski. Z pamięci wylicza statystykę sportową Kamili. Przez półtora roku gry w ekstraklasie zdobyła ponad 100 bramek, najczęściej z kontrataków. Zawsze imponowała szybkością i wielką ambicją.
Ostatnio miała jednak pecha. Przez ostatni rok nie grała w piłkę ręczną z powodu skomplikowanego złamania łokcia.
- Ale ciągle walczyła o powrót na boisko, które było prawie jej całym światem - mówi trener.
Trzy lata temu, w odstępie trzech tygodni przedwcześnie zmarli jej rodzice. Osieroconej Kamili udało się pozbierać na tyle, by rozpocząć studia na kierunku nauczycielskim krakowskiej Akademii Wychowania Fizycznego. Była już na trzecim roku, chciała zostać trenerką piłki ręcznej.
Teraz ona osierociła o rok starszą siostrę Bożenę, z którą grała w jednej drużynie, i młodszego brata Michała, ucznia I klasy liceum. Bożena i Michał nie kryli wczoraj łez. Teraz pomagają im gmina i klub sportowy.
"Pozostał smutek, że życie Kamili przerwane zostało przedwcześnie. Ale przecież, mimo że było ono tak krótkie, ileż było w nim hartu ducha i odpowiedzialności, pracowitości i uczciwości w podejmowaniu codziennych obowiązków, słowem - ludzkiej dojrzałości. Ten obraz Kamili pozostaje w nas nie tylko jako wspomnienie. Staje się przykładem... I zadaniem." - napisały władze polskiego Związku Piłki Ręcznej w liście kondolencyjnym.