Morze nieszczęścia. W Katowicach pomocy potrzebują poszkodowani, ich rodziny, ratownicy. Każdy człowiek to osobna historia. Wychodzimy do pracy o siódmej nad ranem, wracamy w nocy. Cały czas jesteśmy pod komórką. Dopadło nas zmęczenie, ale nie poddajemy się. Byliśmy np. na spotkaniu z ratownikami. Opowiadali, że co noc śnią im się te same obrazy z katastrofy: pokaleczone twarze, zmasakrowane ciała i nie milknące telefony komórkowe. I pytania: A może jeszcze kogoś mogliśmy uratować? Niektórzy pytają: - Czy to można jakoś wymazać z pamięci. Czy to już zostanie na zawsze w głowie? A skoro tak, to jak z tym żyć?
Codziennie jesteśmy świadkami sytuacji dramatycznych, strasznie smutnych, przygnębiających, ale i wzruszających. Na przykład ostatnio jedna z ofiar spytała mnie: - Czy ja pani nie zajmuję zbyt dużo czasu? Może tam za ścianą ktoś bardziej ode mnie potrzebuje pomocy?
W Katowicach masa ludzi ma pokiereszowane dusze. Przykład - poniedziałek, godz. 5 rano. Telefon z komendy policji: "Dzwoni mężczyzna, ofiara wypadku, cały czas płacze, nie może spać. Przyjedźcie". Ludziom się wydaje, że jeśli ktoś wyszedł z tego cało, to nie cierpi. Nic bardziej mylnego. Jedna z dziennikarek opowiedziała mi o kobiecie, która od katastrofy nie może się pozbierać, choć w zasadzie nie ma powodu do rozpaczy - jej bliscy zostali jedynie lekko ranni. Ale ona w tę feralną sobotę tego nie wiedziała. I to poczucie lęku, świadomość, że w jednej minucie jej życie mogło się rozsypać, nie chcą jej teraz opuścić. Byłem u niej we wtorek. To była trudna, smutna rozmowa.
W sobotę przyszłam z koleżanką, też psycholożką, do szpitala przed północą. Zostałyśmy w nim do 4 nad ranem. Na ortopedii było kilkunastu rannych, ale większość raczej lekko - z połamanymi nogami, rękami, z wstrząśnieniem mózgu.
Siedziałyśmy przy łóżkach chorych i słuchałyśmy: o strachu przed własną śmiercią, lęku o bliskich, czasie, który się niesamowicie dłużył. Ludzie chcieli się podzielić tym, co przeżyli, wygadać. Niektórzy nie kryli radości, że żyją. Pamiętam, jak jakiś mężczyzna krzyknął: "Boże, dziękuję Ci!"
Teraz ludzie spod gruzowiska nie chcą już tyle rozmawiać o tamtej sobocie. Zamykają się w sobie. A my staramy się ich zrozumieć, nie dyskutujemy z uczuciami, nie dajemy rad typu: "Eee, niech się pani już nie martwi, przecież pani żyje!". Po wyjściu ze szpitala ci ludzie będą musieli zacząć życie od nowa. Podejrzewam, że to nie będzie łatwe. Po jakimś czasie, gdy już zagoją się złamania, u ofiar katastrof rozwija się zespół stresu pourazowego. Setki osób znów będą wtedy potrzebowały pomocy psychologa.