Ksiądz Zdzisław Tomziński, katowicki Caritas: Nie. Na pierwszej byli ci księża, którzy natychmiast po uzyskaniu informacji o katastrofie udali się na miejsce wypadku, by pocieszać, dawać nadzieję, czynić sakramenty. Moja misja odbywa się w chwili, gdy emocje już opadły, gdy wszystko już wiadomo.
Byłem u matki, której dwaj synowie zginęli w katastrofie. Jeden ratował drugiego. Trzeci syn, pracownik pogotowia, uczestniczył w akcji ratunkowej i szukał swoich braci. Ta kobieta urodziła dwanaścioro dzieci. Teraz żyje ich siedmioro. Ja nie umiałem ogarnąć jej przeżyć, jej cierpienia. Zobaczyłem pełną godności starszą kobietę, która powiedziała mi: "Tak miało być".
To nie była rozmowa. To było słuchanie. Tu słowa z mojej strony nie były potrzebne. Psychologowie, których jadąc drogą, słuchałem w radiu, podpowiadali, że w takich sytuacjach najlepiej milczeć i słuchać. Nie ma takiego mądrego, który stworzyłby instrukcję zachowań. Żadna nie zdałaby egzaminu. Każdy w takich sytuacjach jest zdany na intuicję, wypróbowuje swoją wrażliwość.
Cztery. W Tychach, Kobiórze, Bielsku-Białej i Górze koło Mikołowa.
Trudno. Byłem niepewny, bałem się każdego spotkania, ale gdy opuszczałem każdy z tych domów, każdego z tych ludzi, było mi już łatwiej. Dla osób wierzących śmierć jest tylko chwilowym rozstaniem i nie oznacza końca.
Te rodziny straciły swoje filary, podpory: ojców, mężów, synów. Jedna z wdów, mama trójki dzieci, mówiła mi, że to one są teraz sensem jej życia. Dziękowała, bo byłem pierwszym, który zjawił się osobiście, by potrzymać za rękę, wysłuchać. "Inni tylko deklarują, obiecują" - wyjaśniała. Wnuczka zabitego w hali dziadka wytłumaczyła mi mądrze: "Widocznie u Pana Boga jest dużo gołębi, skoro był mu mój dziadziuś potrzebny". To była pięcioletnia, może sześcioletnia dziewczynka.
Bardzo. Jedna z rodzin w czasie katastrofy straciła cały dorobek życia. Może ta suma chociaż w jakimś stopniu zrekompensuje tę stratę.