Na te targi cieszyła się cała rodzina - wszyscy pracowali w firmie teścia pani Anny. Co roku wystawiali w Katowicach mieszanki zbóż dla gołębi i papug. - Najbardziej czekał na nie mój synek. Koniecznie chciał pomagać na stoisku - opowiada Anna Gruchel. Nie może powstrzymać łez: - Boże, moje dziecko miało dziesięć lat. Bartek miał tyle marzeń i planów. Ciągle mówił o tym, że chce zostać pływakiem. Już teraz zdobywał na zawodach złote medale.
Bartka ratownicy znaleźli razem z teściową pani Anny. Oboje nie mieli żadnych dokumentów, ale policja szczegółowo opisała ubrania, w jakich znaleziono ciała. - Pokazali mi ich w prosektorium. Bartuś leżał w czarnym worku. Miał odsłonięty brzuch, ale nie pozwolili mi ani przykryć tego brzuszka, ani przytulić synka - opowiada pani Anna. - To okropne, że matka nie mogła pożegnać się ze swoim dzieckiem - dodaje ze złością jej siostra.
Oprócz syna i teściowej pani Anny pod gruzami zginęła również jej szwagierka. Do tej pory nie wiadomo, co stało się z mężem pani Anny Adamem i jej bratem Zygmuntem. Przeżyło trzech pracowników zatrudnianych przez ich teścia. Mieli szczęście - kiedy zawaliła się hala, byli tuż przy wyjściu. - To oni nas zaalarmowali. Nasz kuzyn Kazik krzyczał przez telefon, żebyśmy natychmiast przyjeżdżali. Był w szoku. Powtarzał, że zawaliła się hala, że spod gruzów słychać wołanie o pomoc, że trzeba odgrzebywać rannych - mówi drżącym głosem Anna Gruchel.
Natychmiast wybiegła z pracy. Na miejscu jednak nic nie mogła zrobić. Policja nie wpuszczała nikogo na teren hali. Mogła tylko stać pod bramą i przez kilka godzin czekać na wiadomości.
O tym, że jej rodzina nie żyje, dowiedziała się następnego dnia nad ranem. Od tamtej pory żyje na tabletkach uspokajających. Mówi: - Mam 32 lata i jeszcze kilka dni temu byłam bardzo szczęśliwą kobietą. Miałam wspaniałego męża i synka. Teraz nie mam nic.
Ciągle czeka na cud, że mąż i brat żyją. - Dopóki nie zobaczę na własne oczy, nie uwierzę, że ich też już nie ma. Mój Boże, my tak cieszyliśmy się życiem, mieliśmy już nawet zarezerwowane wczasy nad morzem - mówi pani Anna.
Jeśli okaże się, że mąż i brat nie żyją, pochowa pięć osób w zbiorowej mogile. - Mam nadzieję, że mi ktoś pomoże. Jako kasjerka na basenie zarabiam niewiele. Pod gruzami zostało kilkanaście tysięcy całodniowego utargu - opowiada.
Jedynym pocieszeniem jest teraz dla niej wsparcie rodziny: - Wszyscy jesteśmy w żałobie. Nawet nasz pies Luka od kilku dni nic nie je. Zawsze się z nim i Bartkiem bawiłam w chowanego. Pytałam, gdzie jest Bartek, a on natychmiast biegł go szukać. Teraz, gdy go o to pytam, patrzy mi w oczy i nawet nie podnosi głowy.