Jak nie zabójstwo, to zamach
Pierwszym polskim prezydentem został w 1922 r. Gabriel Narutowicz. Na pewno przekazałby władzę swojemu następcy z wielką godnością. Niestety - po pięciu dniach od przysięgi został zamordowany przez Eligiusza Niewiadomskiego, radykalnie prawicowego fanatyka.
Nic dziwnego zatem, że następny prezydent, Stanisław Wojciechowski, został głową państwa w bardzo nieciekawej atmosferze. Co prawda starał się jak mógł, ale i jemu nie dane było przekazać władzy w uroczysty, podniosły sposób. Jego kadencję przerwał w 1926 r. zamach majowy Józefa Piłsudskiego. Marszałek postawił sprawę jasno - prezydent Wojciechowski musi odejść. Wojciechowski nie znosił blichtru władzy - dyplomatów przyjmował ponoć przy dziurawych obrusach - więc łatwiej mu było pożegnać się z urzędem.
Najpierw wojna, później komunizm
Jego następcą został Ignacy Mościcki. Funkcję sprawował z namaszczenia Piłsudskiego, który zlecił mu zajmowanie się polską gospodarką. Mościcki był człowiekiem chłodnym i zdystansowanym, w typie dzisiejszego menedżera w wielkiej firmie. Jednak i jego prześladował prezydencki pech. Kadencję przerwała mu II wojna światowa. Karierę zakończył w obozie internowania w Rumunii.
Po wojnie aż do 1952 r. prezydentem był namaszczony przez Sowietów Bolesław Bierut. Ale komunistom nie w głowie były uroczyste "burżuazyjne" ceremonie. Stanowisko prezydenta nie mieściło się w ich ideologii, więc je po prostu zlikwidowali. Zastąpili je niewiele znaczącym przewodniczącym rady państwa.
Skończył się komunizm, a pierwszym prezydentem po 1989 r. został Wojciech Jaruzelski. Traktowany był jednak jako przejściowy relikt poprzedniej epoki. Kiedy w 1990 r. Lech Wałęsa wygrał pierwsze po wojnie wolne wybory, nie zaprosił nawet Jaruzelskiego na uroczyste zaprzysiężenie.