Podobnie, jak potrzebne jest pytanie o życie publiczne, polityczne, społeczne bez ciebie, bez twojej odwagi i rozwagi, wesołości i zadumy, autentyczności. Przed kilkudziesięcioma minutami zebrani na Żoliborzu w modlitewnej zadumie myśleliśmy o tobie, o drodze twojego życia, bo na tą drogę też wstępowaliśmy, na twoją drogę, schodziliśmy z niej, by gdzieś znów na niej się spotkać w Gdańsku, Warszawie, Krakowie, w Nowej Hucie, bo tam też doradzałeś "S", nowohuckiej "Solidarności" hutniczej, mojej także.
Stając teraz przy tobie, na tym właśnie miejscu, zastanawiam się, jak ci podziękować, jak podziękować za wszystko. Jest to bardzo trudne zadanie. No bo jak ci dziękować? Spróbuję.
Jacku, wielokrotnie zakładano ci stalowe kajdany, ale my dziękujemy ci za to, że nie pozwoliłeś się zakuć w złote kajdany, nie wszedłeś do złotej klatki, nie dałeś się skrępować przez ten świat. Stawałeś w poprzek trendom, zaklęciom propagandowym i wymogom politycznej i ekonomicznej poprawności. Kierunek wciąż ci wyznaczała twoja busola, twój świat widziany z Żoliborza, horyzontem sięgał po Wałbrzych, Ostrowiec, Starachowice, Gdańsk i Nową Hutę także i po Lwów też. Jacku, widziałeś i wiedziałeś, że twoja zupa nie jest sposobem na życie, na życie dla bezrobotnych, twoja kuroniówka także, ale poddałeś się nakazowi serca. Znałeś sens dosłownie i dosłowne znaczenia słowa minister, sługa i za to ci też dziękujemy.
Jacku, niech dobry Bóg przyjmie cię do siebie z całym bogactwem twojej osoby serca i duszy, katalogiem wad i zalet, dobrych i gorszych uczynków. Nam niech zostawi cię w dobrej pamięci, bez codziennego upiększania i wynoszenia na piedestał, bez apoteozowania, chcemy bowiem zachować cię w sercach naszych, naszych duszach takim, jak i dla każdego i każdej z nas byłeś. Po prostu, Jackiem, bliskim każdemu z nas. Dziękujemy.