Mamy powtórkę z rozrywki lat 90. i późniejszej dekady, kiedy oszołomska mniejszość w rodzaju Jurka, Niesiołowskiego czy Giertycha wbrew poglądom większości narzucała społeczeństwu swoje ideologiczne fiksum-dyrdum. Tym razem w roli Jurka wystąpił PSL z Hołownią, co powoduje, że zapisy w umowie koalicyjnej dotyczące praw kobiet brzmią tak, jakby było pisane dekadę temu albo i dawniej - pisze Grzegorz Sroczyński.
Umowę koalicyjną podpisało w piątek pięciu starzejących się mężczyzn w garniturach. Wydelegowanie do tego grona choćby jednej kobiety (podpowiadam: Żukowska, Biejat, Mucha, Gajewska) przekroczyło wyobraźnię organizatorów historycznego ponoć wydarzenia. Po raz kolejny mamy zderzenie zapowiedzi z realem, deklaracji z polityczną rzeczywistością, fotki z tej męskiej imprezki już za dekadę będą budziły niesmak, a za dwie dekady - osłupienie. "Ale jak to? Żadnej kobiety nie doprosili nawet po to, żeby to nie wyglądało obciachowo? Dlaczego?! Przecież wiedzieli, jaki to ważny moment!".
Od tygodnia panowie Tusk, Hołownia, Biedroń, Kosiniak i Czarzasty zapowiadali ogłoszenie umowy koalicyjnej niemal codziennie, miała być ogłoszona już w poniedziałek, potem we wtorek, środę itd. Zbudowano oczekiwania ponad miarę. W piątek dostaliśmy dokument dość obły, z garścią konkretów w stylu likwidacji CBA, ale bez wielu jasnych zapowiedzi np. dotyczących podwyżek w wysokości 30 procent dla nauczycieli. Jest - owszem - coś o podwyżkach, ale jakich? Bo jakieś to nawet PiS dał nauczycielom w przyszłorocznym budżecie, wy obiecywaliście w kampanii konkretne duże liczby. Nie dało się tego wpisać na twardo? Niby dlaczego?
Niesamowite jest jednak coś innego: totalna kapitulacja Tuska i Czarzastego w kwestii praw kobiet. Mamy powtórkę z rozrywki lat 90. i późniejszej dekady, kiedy oszołomska mniejszość w rodzaju Jurka, Niesiołowskiego czy Giertycha wbrew poglądom większości narzucała społeczeństwu swoje ideologiczne fiksum-dyrdum. Tym razem w roli Jurka wystąpił PSL z Hołownią, co powoduje, że zapisy w umowie koalicyjnej dotyczące praw kobiet brzmią tak, jakby było pisane dekadę temu albo i dawniej.
Czy to jest poważne?
Aborcję w kampanii wyborczej na twardo obiecywał Tusk, ale odium za tę kapitulację spada na Czarzastego. Sam się zresztą podkłada, mówiąc przy kamerach na korytarzu sejmowym "kocham cię" do Kosiniaka, czyli wyznaje miłość koalicyjną komuś, kto mu właśnie uwalił jeden z głównych postulatów. "Czy to jest przyjaźń? Czy to jest kochanie?" - podpisał Czarzasty swoje zdjęcie z Kosiniakiem. Byłoby to nawet zabawne, ale w sytuacji, gdyby Czarzastemu i Lewicy udało się wcisnąć do umowy prokobiece postulaty. "Patrzcie, załatwiliśmy aborcję, więc trochę musimy się poumizgiwać do PSL-u, ale to dla was, drogie wyborczynie". Nic takiego nie ma miejsca, Lewica zachowała się jak petent, chociaż kompletnie nie wiadomo dlaczego. Że uzyskała w wyborach słaby wynik? Rzeczywiście, wynik jest kiepski, ale spójrzmy na mandaty. Lewica ma 26 osób w Sejmie, PSL - 27, a Hołownia - 38 - to są mniej więcej równoważne siły - przy czym spośród hołowniowców większość popiera aborcję na życzenie. W klubie KO - jak pamiętamy z deklaracji wyborczych Tuska - popierają wszyscy i zagłosują "za" łącznie z Giertychem (jeśli nie - robiliście kobiety w trąbę). Proszę mi więc teraz wyjaśnić, jak to jest, że 27 osób z PSL-u plus kilka osób od Hołowni wywala w kosmos główną obietnicę Tuska dotyczącą praw kobiet i nic się nie dzieje? To nagle nie jest ważna sprawa? Przecież to wy jeszcze niedawno mówiliście: "Kaczyński to morderca kobiet", "Sprawa aborcji jest dla nas priorytetowa", "Nikt, kto nie popiera legalnej aborcji do 12. tygodnia, nie znajdzie się na listach KO". I co? I teraz pokazujecie dokument, w którym na ten temat nie ma ani słowa? Czy to jest poważne?
Co jest z wami nie tak?
Dowiezienie polskim wyborczyniom aborcji jest jak pisowskie 500 plus. Wtedy też nikt nie wierzył, że oni to dadzą radę zrobić - łącznie z wyborcami PiS-u - bo przecież zasada "piniędzy nie ma i nie będzie" była ponadpartyjna. Znaleźli pieniądze i wypłacili. Była to jedyna rzecz, która PiS-owi wyszła od A do Z i dała na osiem lat legitymizację władzy. Z aborcją jest tak samo jak z 500 plus, bo przecież prawa kobiet to mit założycielski wyborczego zwycięstwa, nawet PiS-owcy przyznają, że wyrok Trybunału Przyłębskiej z 2020 roku tak walnął w prawicę, że już się do wyborów nie podniosła. Żadna afera, żadne wysysanie kolejnych instytucji państwa, pensje Sadurskiej, rozwalanie sądów, nic nie zdewastowało PiS-u tak skutecznie, jak bezduszne prawo i śmierć kilku kobiet. Opozycja to wie, media pełne były wywiadów z socjologami i analiz, jak bardzo Czarne Protesty odwróciły trend, jak ważna to była sprawa. I co? Czarzasty chodzi po mediach i opowiada Mazurkowi, że "my nie możemy tego przepchnąć". Ale jak to "my"? Przecież w kampanii to nie był tylko postulat Lewicy, to Tusk postanowił wziąć własną partię za mordę i od wszystkich wymóc proaborcyjną deklarację. Nie mamy już sytuacji, kiedy prawo do legalnej aborcji to było lewicowe pomiaukiwanie z kącika, bo rząd dusz trzyma ksiądz proboszcz. Zdanie Kościoła dziś już niemal nikogo nie interesuje, w tej chwili 84 procent Polek i Polaków badanych przez IBRiS opowiada się za liberalizacją obowiązujących przepisów antyaborcyjnych. Ilu jest za aborcją na życzenie? Też solidna większość, bo 57 procent (tyle osób uważa, że aborcja powinna być możliwa do 12. tygodnia życia płodu). Do tzw. kompromisu aborcyjnego sprzed wyroku Przyłębskiej chce wrócić jedynie 25 procent badanych. Co prawda pokazują się też sondaże, że tylko 30 procent jest za dostępnością aborcji do 12. tygodnia, ale to już zależy, jak zadać pytanie. Jeśli użyjesz określenia "aborcja na życzenie", poparcie gwałtownie spada, ale jeśli pytasz o "Prawo do przerwania ciąży do 12 tygodnia życia płodu" - wynik jest w granicach 60 procent. Patrząc na dane realnie - dostęp do aborcji popiera obecnie w Polsce większość. Co z politykami po jednej i drugiej stronie sceny jest nie tak, że wloką się w ogonie zmian społecznych? Dlaczego ciągle odstają i przegapiają?
Z piątkowego uroczystego fetowania nowej koalicji zostaną nam obciachowe zdjęcia pięciu mężczyzn i poczucie, że w Polsce po raz kolejny w kwestii praw człowieka ulegamy ideologicznemu szantażowi kilku osób. Oby inna była praktyka rządzenia tej koalicji.