Supergigant na play-off: Wielka Liga Typerów
Pierwsze miejsce w konferencjach po sezonie zasadniczym daje przewagę parkietu aż do finału, ale ani w przypadku Celtics (bilans 66-16 na wschodzie), ani Lakers (57-25 na zachodzie) nie oznacza ono, że oba kluby muszą się w tym finale znaleźć. Trudniejszą drogę będzie miał zespół z Los Angeles, który jeśli chce walczyć o mistrzostwo, to w 1. rundzie będzie musiał uporać się z ultraofensywnymi Denver Nuggets, a potem pokonać twardych i zgranych Utah Jazz lub nieobliczalnych Houston Rockets (22 wygrane z rzędu w tym sezonie!). W finale konferencji mogą czekać rewelacyjni w tych rozgrywkach New Orleans Hornets, broniący tytułu San Antonio Spurs, wciąż niebezpieczni Phoenix Suns lub odrodzeni w ostatnich tygodniach Dallas Mavericks.
Celtics na wschodzie mają prawdopodobny spacerek z Atlanta Hawks, ale już w 2. rundzie może im stanąć na drodze LeBron James ze swoimi Cleveland Cavaliers (jeśli pokonają Washington Wizards), a w finale konferencji rywalem będą prawdopodobnie mający mistrzowskie ambicje Detroit Pistons (powinni uporać się z Philadelphią 76ers, a potem z Orlando Magic lub Toronto Raptors). W wielkim finale Celtics mieliby przewagę własnego parkietu niezależnie od rywala z Konferencji Zachodniej.
Bez dwóch zdań: starcie Celtics - Lakers byłoby wymarzonym finałem dla NBA. Liga lubi chwalić się ekspansją medialną i marketingową, a jako przykład wskazuje Chiny, gdzie po debiucie Yao Minga w Houston Rockets, zainteresowanie koszykówką wzrosło do ok. 300 mln osób, a NBA śledzi 83 proc. populacji w wieku 15-24 lat. Ale dużo gorzej wygląda to w USA, gdzie zeszłoroczny finał San Antonio - Cleveland miał najniższą oglądalność w historii - oglądany był przeciętnie przez 9,3 mln osób. To o 5 proc. mniej niż poprzedni najgorszy wynik z 2003 roku (San Antonio - New Jersey Nets). W obu przypadkach rywalizacja była mało emocjonująca, a rynki w miastach, które miały w finałach swoje zespoły - niewielkie. Swoją drogą oglądalność NBA w Polsce także jest bardzo niska.
Tymczasem Boston Celtics i Los Angeles Lakers to dwa największe kluby w historii NBA, w których na dodatek grają główni kandydaci do nagrody MVP - Kevin Garnett (Celtics) i Kobe Bryant (Lakers). Naturalnie nasuwa się porównanie do lat 80. kiedy to zespoły z Bostonu i Los Angeles, prowadzeni przez Larry'ego Birda i Magica Johnsona spotykały się w finale trzykrotnie - w 1984, 1985 i 1987 roku. Zresztą w każdym finale tej dekady grali albo Lakers, albo Celtics - pierwsi zdobyli pięć tytułów, drudzy trzy.
To właśnie Celtics Birda i Lakers Magica sprawili, że NBA, która na początku lat 80. przeżywała kryzys finansowy, zaczęła na nowo zdobywać popularność. Impet rosnącego zainteresowania przyspieszył oczywiście debiut Michaela Jordana w 1984 roku, ale Celtics i Lakers już wówczas miały za sobą wystarczającą historię, aby porwać tłumy.
Początek starć na szczycie między klubami z Bostonu i z Los Angeles (a także Minneapolis, bo tam wcześniej grali Lakers) miał przecież miejsce już w latach 60. Wówczas powstał m.in. legendarny okrzyk kibiców w Boston Garden - "Beat L.A!", który wykorzystywano potem w większości hal niesprzyjających Lakers.
Bostończycy w latach 60. zdominowali Lakers - wygrali każdy z bezpośrednich sześciu finałów ligi w tej dekadzie! Największymi gwiazdami tamtych rywalizacji byli Bill Russell po stronie Celtics i Jerry West w Lakers. W całej historii NBA pod względem tytułów klub z Bostonu wygrywa 16:14
I to właśnie o tych drużynach było w tym sezonie najgłośniej - przedsezonowe transfery, czyli dołączenie do osamotnionego Paula Pierce'a Garnetta i Ray'a Allena, od razu postawiło Celtics na pozycji głównego faworyta do tytułu. Zespół zaczął od ośmiu zwycięstw z rzędu, a w momencie kiedy bilans wynosił 29-3, wyglądało na to, że otwarta jest kwestia pobicia rekordu wszech czasów (72-10 Chicago Bulls). Skończyło się na 66 wygranych - tylko dziewięciokrotnie zdarzały się w NBA lepsze wyniki w sezonie zasadniczym.
Fruwając: Dedykowane zielonym z zazdrości
Celtics zbudowali swoją potęgę na rozłożonym między trzy gwiazdy ataku, ale także na najlepszej w NBA defensywie - tylko 90 przeciętnie traconych punktów, to najmniej w lidze. Garnett był sześć razy w piątce najlepszych obrońców NBA i udowadnia, że wciąż ma w niej miejsce. Rozgrywający Rajon Rondo dzień w dzień uprzykrza życie rywalom i nie lubi odpuszczać. Pod koszem mocni są Kendrick Perkins i Glen Davis, a rezerwowi Tony Allen i James Posey mogą pilnować na obwodzie strzelców.
O Lakers kilka miesięcy temu mówiło się w odwrotnym kontekście. - Mogę grać wszędzie, nawet na Plutonie. Byle nie w Lakers - wypalił pod koniec maja Kobe Bryant. Lider drużyny z LA był sfrustrowany nieudacznictwem szefów klubu, którzy po odejściu Shaquille'a O'Neala nie potrafili wzmocnić drużyny, a okazje na to (Jason Kidd z New Jersey Nets w lutym 2007 roku) przesypiali. Odejście Bryanta było już niemal przesądzone, a sam Kobe miał powiedzieć kibicom, aby kupowali koszulki Chicago Bulls.
Ostatecznie Bryant, namówiony przez charyzmatycznego trenera Phila Jacksona, został w Lakers. I drużyna z meczu na mecz grała lepiej. Skład z Bryantem, Lamarem Odomem, wracającym do zespołu Derekiem Fisherem oraz rozwijającymi się Andrewem Bynumem, Jordanem Farmarem i Sashą Vujaciciem na początku lutego dostał jeszcze energetycznego kopa - transfer Pau Gasola z Memphis Grizzlies. Lakers zakończyli rozgrywki 27 zwycięstwami w 36 meczach i wyprzedzili na finiszu najgroźniejszych rywali.
I Celtics, i Lakers mają swoje wielkie trójki (Garnett, Allen i Pierce vs Bryant, Gasol i Odom), weteranów, którym zdarzało się wygrywać mecze w play-off (Sam Cassell vs Fisher), wreszcie solidne zaplecze wśród młodych graczy (Rondo, Perkins, Davis vs Bynum, Farmar, Vujacic). Szala przechyla się na korzyść Lakers jeśli chodzi o trenera, bo Jackson pod każdym względem przewyższa Doca Riversa. A przy okazji znakomitą większość pozostałych trenerów w NBA.
Oba zespoły w ostatnich latach powstały z martwych - Celtics w poprzednich rozgrywkach grali fatalnie, mieli serię 18 porażek z rzędu i zakończyli sezon z bilansem 24-58. Tegoroczny postęp wyniósł więc aż 42 mecze, co jest najlepszym wynikiem w skali jednego sezonu w historii NBA.
Lakers też wrócili z drogi na dno, bo po czterech finałach ligi (i trzech mistrzostwach) w latach 2000-04, Bryant i spółka raz nie weszli nawet do play-off, dwukrotnie udało im się to z trudem i kończyło porażkami w pierwszej rundzie. W poprzednim sezonie Lakers wygrali 42 mecze. Teraz o 15 więcej.
Do finału NBA droga długa i wyboista. Ale kto nie chciałby zobaczyć w nim właśnie Celtics i Lakers?
Boston Celtics (1) - Atlanta Hawks (8)
Cleveland Cavaliers (4) - Washington Wizards (5)
Detroit Pistons (2) - Philadelphia 76ers (7)
Orlando Magic (3) - Toronto Raptors (6)
Los Angeles Lakers (1) - Denver Nuggets (8)
Houston Rockets (5) - Utah Jazz (4)
New Orlean Hornets (2) - Dallas Mavericks (7)
San Antonio Spurs (3) - Phoenix Suns (6)