Kevin Garnett, Ray Allen, Paul Pierce - w tym sezonie mówiąc o Boston Celtics nie można od nich nie zacząć. Wspaniałe trio ze znacząca pomocą rezerwowych wygrało dotychczas 35 z 43 meczów w tym sezonie. Celtics mimo ośmiu porażek wciąż teoretycznie mają szansę na pobicie rekordu wszech czasów, który w 1996 roku ustanowili Chicago Bulls. "Byki" zwyciężyły wówczas w 72 spotkaniach, przegrały zaledwie 10. W play-off Michael Jordan i spółka mieli bilans 15-3 i oczywiście zdobyli mistrzostwo NBA.
Nie ma wątpliwości, że Celtics bardziej niż na rekordzie zależy na tytule. Wielkie trio i wielki klub mają wielkie ambicje, bo pierwsi mistrzowskiej fety nie przeżywali nigdy, a drudzy - od 22 lat. A przecież wcześniej doświadczali tego regularnie.
Boston Celtics mistrzami NBA, czyli - jak mówią Amerykanie - mistrzami świata byli 16 razy. W latach 60. dominowali jak żaden inny zespół w historii, potem tytuły zdobywali rzadziej, ale systematycznie.
W 1986 roku zdobyli 16., a w zasadzie wzięli jak swój - sezon zasadniczy skończyli z bilansem 67-15 (40-1 we własnej hali!), w pierwszej rundzie play-off (3:0 z Chicago Bulls), w być może najlepszym spotkaniu rozgrywek o tytuł (135:131 po dwóch dogrywkach) przetrwali genialny, wręcz boski występ Michaela Jordana, który rzucił 63 punkty i ustanowił rekord play-off. W drugiej rundzie Celtics odprawili Atlanta Hawks 4:1, w finale konferencji stłamsili Milwaukee Bucks 4:0, a w finale pokonali 4:2 Houston Rockets.
8 czerwca 1986 roku Larry Bird założył na palec swój trzeci mistrzowski pierścień w karierze, a obok niego cieszyli się Robert Parish, Kevin McHale, Bill Walton, Dennis Johnson i Danny Ainge. Był to jeden z najlepszych zespołów w historii NBA. Fani Celtics szaleli z radości. Nikt nie dopuszczał myśli, że na następny tytuł przyjdzie im czekać najdłużej w historii klubu. Bo przez kolejne 21 lat było gorzej. Dużo gorzej.
Symboliczny początek końca miał jednak miejsce już 11 dni po fecie - szczęśliwy traf sprawił, że mistrzowie NBA z bardzo wysokim, drugim numerem draftu wybrali Lena Biasa, skrzydłowego, któremu wróżono wielką karierę. Bias zmarł niecałe 48 godzin później - przedawkował kokainę. A Celtics w kolejnych latach stoczyli się w dół
Kontuzje nie pozwoliły obronić tytułu rok później (2:4 w finale z Los Angeles Lakers), potem na wschodzie urosła potęga młodych i gniewnych Detroit Pistons, których gonili Bulls z Jordanem na czele. Karierę skończył Walton, kontuzje eliminowały Birda i McHale'a, Parish grał coraz słabiej. W 1992 roku karierę zakończył Bird. Nowy kapitan Celtics, obiecujący skrzydłowy Reggie Lewis, zmarł 27 lipca 1993 roku - przewrócił się na parkiecie, okazało się, że doznał ataku serca.
Celtics znikali dramatycznie, tak jak ich stare i młode gwiazdy. Złe wybory w drafcie (Acie Earl, Eric Montross, Eric Williams), zmiany trenerów (Chris Ford, M.L. Carr, Rick Pitino), wreszcie zamiana legendarnej hali Boston Garden na nowowybudowaną Fleet Center - w 1997 roku Celtics spadli na dno. Wygrali tylko 15 z 82 spotkań.
Przyjście Antoine'a Walkera i Paula Pierce'a niewiele zmieniło - najbardziej utytułowany klub w historii NBA przez sześć lat nie awansował do play-off!
W 2002 roku Celtics nieoczekiwanie dotarli aż do finału Konferencji Wschodniej, rok później byli w półfinale, ale pięć lat później znów spadli na dno (bilans 24-58). Przed sezonem 2006/07 zmarł legendarny trener i prezydent klubu Red Auerbach, potem kontuzję miał Pierce, Celtics przegrali nawet 18 meczów z rzędu!
Od 2003 roku dyrektorem generalnym klubu został były zawodnik Danny Ainge - zaczął od rewolucji w składzie, zmieniał sporo, nie zawsze z dobrym skutkiem. Rotacje zawodników były duże, jedynym pewniakiem był wszechstronny skrzydłowy Pierce, wokół którego Celtics chcieli budować zespół doskonały. Ale mieli problem z zapewnieniem mu klasowych lub choćby solidnych partnerów.
W 2007 roku Celtics mieli duże, 20-procentowe szanse na wylosowanie pierwszego numeru draftu, a to oznaczało pozyskanie Grega Odena lub Kevina Duranta. Ten pierwszy w parze z Piercem mógłby stworzyć duet co najmniej na miarę play-off. Ale Celtics przypadł dopiero piąty wybór
Dzień draftu był jednak przełomowy. Ainge był tak zdeterminowany, że oddał trzech graczy do Seattle Supersonics w zamian za Raya Allena - klasycznego strzelca, jednego z najlepszych rzucających NBA z ostatnich lat. Celtics wyciągnęli go ze Seatlle dość łatwo, bo Supersonics równolegle wybrali w drafcie Duranta i wiedząc, że stracą drugi obok Allena filar zespołu w osobie Rasharda Lewisa, zdecydowali się na rewolucję w składzie.
Ruch Celtics był ryzykowny - 32-letni Allen ma za sobą kontuzje, a poza tym jako czołowy strzelec ligi w każdym zespole był liderem, więc można było zakładać, że mogą być tarcia między nim a Pierce'm. Ale transfer Allena okazał się kluczowy, szczególnie, a może nawet przede wszystkim, patrząc przez pryzmat tego, co wydarzyło się później.
1 sierpnia Celtics pozyskali Kevina Garnetta.
Wystarczył moment, żeby nie tylko bostońscy kibice zobaczyli przed oczami trio na miarę Birda, McHale'a i Parisha. Wystarczył moment, żeby Celtics stali się faworytami do zdobycia mistrzostwa i najpopularniejszym zespołem ligi. - Czuję się jak pierwszoroczniak - tak ekscytację nowym początkiem opisał Pierce, który dostał od losu wielką szansę - po latach doskonałej gry indywidualnej, ale zespołowych upokorzeń, miał widoki na mistrzostwo NBA.
Bo Garnett to zawodnik idealny, doskonały element każdej układanki w NBA. Potrzebujesz strzelca - będzie rzucał. Potrzebujesz obrońcy - będzie bronił. Walka na deskach? Zbiórki to jego domena. Usunięcie się na dalszy plan? Nie ma problemu, będzie znakomicie podawał. Garnett to jeden z najwszechstronniejszych, może nawet najlepszy skrzydłowy NBA przełomu wieków. Gwiazdor, który - podobnie jak Allen i Pierce - nie osiągnął nigdy niczego poza indywidualnymi nagrodami.
Celtics starali się o transfer KG już w czerwcu, ale wówczas skrzydłowy Minnesota Timberwolves nie zdecydował się na Boston, bo widział, że Celtics nie mają potencjału na upragnione przez niego mistrzostwo. Ale po dojściu Allena Boston stał się dla Garnetta miejscem idealnym - spotykał tam bratnie dusze, głodnych sukcesu weteranów, którzy chcieli jednego - pierścieni.
Boston oddał za Garnetta siedmiu zawodników (licząc dwa numery w drafcie) - to największy transfer w historii NBA. Wymiana doszła do skutku także dzięki McHale'owi, który jest dyrektorem generalnym Timberwolves. Ainge i McHale, byli koledzy z mistrzowskiej drużyny, znów pomogli Celtics
Timberwolves? Kilka dni po odejściu Garnetta, w Minneapolis zawalił się most. Zespół z tego miasta też padł - jest obecnie najgorszym zespołem w NBA i identycznie jak Celtics też walczy z historią - tyle, że celem "Wilków" jest uniknięcie najgorszego bilansu wszech czasów. Dla nich Garnett oznaczał wszystko.
Ainge musiał mieć to zaplanowane. Musiał mieć plan awaryjny dla swoich Celtics, gdyby nie dostał któregoś z dwóch czołowych numerów w drafcie, a z perspektywy początku sezonu widać, że wybranie Odena lub Duranta na pewno nie stworzyłoby z bostończyków pretendentów do tytułu. Oden opuści sezon z powodu kontuzji, Durant nie jest w stanie wyciągnąć z dołka SuperSonics.
Tymczasem Celtics zaczęli od ośmiu wygranych z rzędu. Potem mieli serię dziewięciu zwycięskich meczów. I znów dziewięć. 43 spotkania przerwane zostały zaledwie sześcioma porażkami.
O pogoni za rekordem Bulls wspomina się przy okazji każdego meczu Celtics. I będzie tak, dopóki nie przegrają 10. spotkania. Tylko że dziesiąta porażka w żadnym wypadku nie przekreśli szansy na pierścienie.
Sceptycy powtarzają, że Celtics AD 2008 nie są zespołem na miarę mistrzostwa NBA, bo gwiazdy są za stare i nie wytrzymają trudów sezonu, bo drużyna ma za mało wartościowych rezerwowych, bo poprzednie eksperymenty grupowania w jednym zespole doświadczonych gwiazd się nie powiodły. Rekord sezonu zasadniczego? Przecież Celtics nie spotkali się jeszcze z prawdziwie wymagającym rywalem (San Antonio Spurs, Phoenix Suns, Dallas Mavericks) - argumentują ci, którzy w Celtics nie wierzą.
A Celtics grają i zawijają wygrane w sreberka.