Mariusz Jurasik: A jesteśmy faworytem?
- Nie sądzę, by ktoś mógł wyrokować przed rozpoczęciem turnieju, że Polska to główny faworyt do złotego medalu mistrzostw Europy. Owszem, jesteśmy w gronie kilku zespołów, które powinny bić się o medale, ale poziom między czołowymi zespołami jest tak wyrównany, że ustalanie kolejności na podium jest wróżeniem z fusów. Proszę sobie przypomnieć nasze mecze z Rosją i Danią podczas mistrzostw świata w Niemczech. Oba wygraliśmy, choć równie dobrze mogło być w drugą stronę. Wówczas nie zdobylibyśmy medalu i teraz nikt nie stawiałby nas w roli faworyta.
- Mistrzostwa Europy są specyficzną imprezą. Według mnie to najtrudniejszy turniej, jaki można sobie wyobrazić. Trudniejszy niż igrzyska olimpijskie czy mistrzostwa świata. W końcu w męskiej piłce ręcznej Europa równa się świat. Tu każdy mecz jest trudny, słabeuszy, na których można trafić w innych zawodach, nie ma. My już w grupie mamy silną Chorwację, nieobliczalną Słowenię i niewygodnych Czechów. A potem będzie jeszcze trudniej. Dlatego z deklaracjami trzeba być ostrożnym.
- O właśnie! To dobre słowo - cel. Tu mogę bez zbędnej kurtuazji powiedzieć, że jedziemy po złoty medal i kwalifikację do igrzysk olimpijskich w Pekinie. Ale proszę tego nie odbierać jako obietnicy. To bardziej zapewnienie, że czujemy się mocni, znamy swoją wartość i wiemy, na co nas stać. A stać nas na pokonanie każdego z zespołów, które przyjadą do Norwegii.
- Zostało 15 zawodników z niemieckich mistrzostw świata, doszło tylko kilku nowych. Tak więc ciężko powiedzieć, że pod względem sportowym jesteśmy lepsi niż 12 miesięcy temu. Według mnie największa zmiana zaszła w naszych głowach - sukces w Niemczech nam je otworzył. Od kilku lat wiedzieliśmy, że stać nas na wiele, brakowało tylko potwierdzenia na wielkiej imprezie. To nas blokowało. Teraz wszystko się zmieniło, czujemy się mocni psychicznie. Przy niesamowicie wyrównanym poziomie czołówki, kiedy o zwycięstwie lub porażce decydują detale i pojedyncze akcje, najważniejsza może być siła mentalna. A my ją mamy!
- Zdarzają się nieporozumienia, czasami jest wybuchowo. Tajemnica polega na wzajemnej szczerości. Mamy w zespole jedną zasadę i dotyczy ona wszystkich - zawodników, trenerów, lekarza, masażystę, osoby funkcyjne. Jeśli coś kogoś boli, natychmiast mówimy to sobie w oczy. Jeśli mam jakiś problem z kolegą albo on ze mną, od razu wyjaśniamy sobie sporną kwestię. Trzymanie frustracji w sobie może rozwalić od środka każdą drużynę. U nas wzajemne problemy rozwiązujemy otwarcie. To buduje zaufanie w grupie, gdyż w każdym momencie wiemy, że możemy na siebie liczyć, wszyscy bez wyjątku. Jesteśmy po prostu jak dobra rodzina - wytykamy sobie błędy, ale rozmawiamy też o pozytywach, o tym, co robimy dobrze. Dlatego jesteśmy ze sobą zżyci i zgrani.
- Nikogo takiego nie ma i według mnie świadczy to o naszej sile. W każdym kolejnym meczu kreuje się nowy lider. Mamy w drużynie kilka indywidualności, każda z nich może wziąć na siebie odpowiedzialność w decydującym momencie, ale równocześnie tworzymy zgrany, dobrze rozumiejący się zespół. Zlepek indywidualistów niebędący jednością nigdy nic nie osiągnie.
- Czasami wracam wspomnieniami do tego meczu, do tych dwóch niewykorzystanych sytuacji przy jednobramkowym prowadzeniu Niemców [Polacy po długim pościgu doprowadzili do wyniku 21:22 w 47. minucie, ale nie zdołali wyrównać i przegrali 24:29]. Gdybym wykorzystał choć jedną z nich, być może to my bylibyśmy mistrzami świata.
- Już nie. Życie toczy się dalej, trzeba patrzeć do przodu i tak robię.
- Na innej pozycji gram w kadrze, na innej w klubie, ale zdążyłem się przyzwyczaić. I tu, i tu czuję się dobrze. Dla niektórych takie rozdwojenie jaźni może być uciążliwe, ja nie mam z tym problemu. A że taka wszechstronność może się przydać, pokazał chociażby wspomniany mecz ze Szwecją, kiedy zwycięską bramkę zdobyłem nie ze skrzydła, lecz po zejściu do środka.
- Nie tyle fantazja, ile lata treningów. A na nich zawsze coś się w głowie urodzi (śmiech). Czasami podpatruję innych zawodników, sam też lubię wymyślać ciekawe, niespotykane rzuty. Jeśli na treningu wyjdzie mi 9 na 10 akcji, wtedy mogę tego spróbować w trakcie meczu. W innym przypadku nie ma sensu ryzykować. Gra się przecież dla dobra drużyny, a nie dla własnej przyjemności. Od indywidualnych popisów ważniejszy jest wynik.