Dla kontekstu najpierw jeszcze kilka informacji, których nie znajdzie się w obszernej autobiografii na stronie tobiaszbochenski.com. Bocheński o głosy obywateli i obywatelek walczy po raz pierwszy w życiu - jak wiadomo, wojewodę powołuje premier, więc żadnych wyborów do tego nie trzeba. Szans na zwycięstwo w Warszawie nie ma, ale chodzą słuchy, że ten start to taki sprawdzian - być może za rok PiS będzie chciał wystawić Bocheńskiego w ogólnopolskich wyborach prezydenckich. Tymczasem kandydat jest bezlitośnie czołgany za prosty fakt: chce być prezydentem miasta, w którym mieszka zaledwie od roku. W drugiej kolejności przypomina mu się, jak w 2020 r. poparł słowa łódzkiego kuratora mówiącego o "wirusie LGBT" (z tego już się wycofywał). Sporo pytano go jeszcze o to, komu kibicuje (Widzew?), ale ten wątek już chyba przycichł, Bocheński szukał wyjścia z łódzko-warszawskiego impasu, tłumacząc, że od futbolu woli tenisa.
Dobrze, dość tych wstępów, przejdźmy do barokowo rozbudowanej autobiografii kandydata. Oto 33 fakty o Tobiaszu Bocheńskim, których jeszcze najpewniej nie znacie, ale on sam uważa, że warto.
1. Podobno był grzecznym dzieckiem.
2. Z kolegami jeździł na rowerze po osiedlu, grał w piłkę czy kosza na szkolnym boisku.
3. W liceum słuchał The Doors i Dżemu.
4. Nie należał do szkolnych prymusów. Posłuchajmy, jak dorosły Tobiasz opisuje szkolne losy małego Tobiasza: "Nie byłem jednym z tych uczniów, którzy z każdego przedmiotu musieli mieć zawsze 5 albo 6, a ich ręka po zadaniu pytania przez nauczyciela żwawo wędrowała ku górze".
5. Uwielbia czytać, oglądać filmy, chodzić do galerii sztuki.
6. Największą intelektualną fascynację, która zmieniła jego życie, odkrył na drugim roku studiów prawniczych na UŁ. "Czasem mamy to szczęście, że od pierwszej chwili wiemy, że 'to jest to!'. Takiego właśnie uczucia doznałem podczas pierwszego wykładu z doktryn polityczno-prawnych, czyli dyscypliny naukowej, którą przyszło mi się później zajmować" - czytamy.
7. Pisanie rozprawy doktorskiej to był dla niego wspaniały, rozwijający czas.
8. Miał wówczas możliwość obcować z najwybitniejszymi umysłami naukowymi, poznawać arcyciekawych ludzi i brać udział w fascynujących dyskusjach.
9. Doktorat napisał o "Cato's Letters", brytyjskim XVIII-wiecznym zbiorze esejów polityczno-prawnych pióra Thomasa Gordona i Johna Trencharda. "Do chwili napisania przeze mnie rozprawy na ten temat była jedna książka wydana w USA, jeden doktorat na University of London, kilka rozdziałów w ważnych naukowych pracach" - informuje rzetelnie Bocheński.
10. Ślub wziął w roku 2020, między kolejnymi falami pandemii. Jak pisze: "Oddzielam życie prywatne od zawodowego, więc ceremonia odbywała się bez fleszów i kamer". Nie szukaj więc, miły czytelniku, ślubnych fotografii Tobiasza Bocheńskiego na Plotku.
11. Jako wojewoda łódzki rządził w trudnych czasach, które przypadły na pandemię i na wybuch wojny w Ukrainie. Ale te czasy nie były pozbawione pięknych spotkań. "Miałem ten zaszczyt, że współpracowałem ze wspaniałymi ludźmi: politykami, samorządowcami, urzędnikami, społecznikami, artystami, dziennikarzami i przedstawicielami wielu innych zawodów" - wymienia solennie.
12. No dobra, fajnie, fajnie, ale czy oprócz tych biograficznych szczegółów są też jakieś mądre rady albo refleksje życiowe? No pewnie, że są. Tu próbka. "Uważam, że nie ma w życiu sukcesów, które zawdzięczamy tylko sobie. Na naszą drogę składają się pomoc, rady, doświadczenie dziesiątek osób".
13. Bocheński do dziś pamięta swoją pierwszą konferencję prasową w roli wojewody. Ogłosił na niej, że w województwie kombatanci mają pierwszeństwo protokolarne "przed wszystkimi pozostałymi: posłami, senatorami, wojewodami, marszałkami, jak i innymi notablami" (np. przy składaniu kwiatów w rocznice ważnych wydarzeń).
14. Dalej w dziale "Wojewoda" jest zwyczajny opis tego, co Bocheński zdziałał w Łodzi w latach 2019-2023. Wśród sukcesów wymienia: unowocześnienie wojewódzkich szpitali; ambitne programy infrastrukturalne; plan informatyzacji powiatowych inspektoratów budownictwa; pionierski program nauczania czytania odpowiadający na potrzeby dzieci z dysfunkcjami językowymi; budowa pomnika o. Stefana Miecznikowskiego, kapelana łódzkiej "Solidarności".
15. Zakochał się w Warszawie.
16. Tu następuje długi i szczegółowy opis stolicy. A zatem: "to miasto wyjątkowe, oryginalne i nieporównywalne z żadnym innym". I dalej: "Warszawa to miasto niepokorne, niezwyciężone, ambitne, dynamiczne i pełne różnorodności. Ma arcyciekawą historię, o której wielu zapomina. Dzieje miasta, od nadwiślańskiej osady przez średniowieczne miasto książąt mazowieckich, królewską stolicę, gród mieszczan i arystokracji, redutę polskich powstań, robotniczą metropolię doby industrializacji, Warszawę Starzyńskiego, morze gruzów 1944 roku, wielką odbudowę, aż po nowoczesną, dumną Warszawę współczesności, są pasjonujące".
17. Bocheński lubi przechadzać się zarówno wśród wieżowców na Woli, jak i po Starym Mieście. "Jakże przyjemny i satysfakcjonujący jest spacer wśród odbudowanych kamienic, któremu towarzyszy myśl o dawnych kupcach, rzemieślnikach, szlachcicach, dworzanach, którzy przed wiekami budowali nasze miasto" - pisze, uczciwie starając się nie pominąć żadnej z ważnych historycznych grup społecznych.
18. Marzy o tym, by Polska była jednym z najbogatszych, najlepiej rozwiniętych krajów świata.
19. Należy do nowoczesnej, wielkomiejskiej prawicy, czuje się Polakiem i Europejczykiem.
20. Obce jest mu myślenie rewolucyjne, sprzeciwia się toczeniu wojen z Kościołem.
21. Jedną z jego ulubionych łacińskich paremii jest "in dubio pro libertate" - w razie wątpliwości na rzecz wolności.
22. A teraz zestawienie ulubionych myślicieli - czyli coś, co bez żartów chętniej widziałabym w biogramach większej liczby polityków, bo mogłoby to trochę na ich temat powiedzieć. U Bocheńskiego lista jest taka: Arystoteles, Edmund Burke, Alexis de Tocqueville, Monteskiusz i August Friedrich von Hayek.
23. No dobrze, koniec tych podniet umysłowych, czas na ciało! W części pt. "Lifestyle" Bocheński pisze, że był czas, gdy osiągnął "bardzo poważną, niezdrową wagę". "Fakt ten ciążył mi i nie odpowiadał".
24. Tak rozpoczęła się jego przygoda ze zdrowym żywieniem oraz sportem. "Dziś nie wyobrażam sobie tygodnia bez aktywności fizycznej, zaś świadomość, ile białka, węglowodanów i tłuszczy zjadam, towarzyszy mi nieodzownie".
25. Jak uspokaja, nie popadł jednak w ortoreksję.
26. Kocha czytać, trudno mu wyjść z księgarni z pustymi rękami. Tak o tym pisze: "Można podróżować w przestrzeni, zwiedzając kontynenty, ale również można przemierzać czas, z powodu ograniczeń technologicznych, tylko w jedną stronę. Wehikułem, który służy do takich wojaży, są książki".
27. W dzieciństwie uwielbiał powieści Juliusza Verne'a, "Władcę Pierścieni" i "Harry'ego Pottera".
28. Ta lista rozszerzała się z wiekiem.
29. Ma klasyczny gust (jak sam mówi: "oczywisty") - bardzo szanuje Szekspira, Moliera, Dostojewskiego, Conrada, lubi Maraia, Kunderę, Flauberta, Bobkowskiego, Schopenhauera, Herberta. I znów bez żartów: taką listę też chętnie zobaczyłabym u innych polityków. Można by rozpocząć od kontrkandydatów do Ratusza. Nie jestem pewnie jedyną mieszkanką Warszawy, która z przyjemnością by się dowiedziała, kogo lubi czytać Magdalena Biejat, a kogo Rafał Trzaskowski.
30. Bocheński uwielbia wraz z żoną "podróżować, zwiedzać muzea i galerie sztuki".
31. Kiedy wybiera się na dłuższą wycieczkę, zawsze stara się poczytać o historii danego państwa/regionu.
32. Podróże w przestrzeni, jak i w głąb historii, stanowią dla niego niezwykłą przyjemność.
33. I bardzo lubi Sandomierz. "Oczywiście może to wywoływać uśmiech na twarzy z powodu skojarzeń z ojcem Mateuszem, ale naprawdę to renesansowe miasteczko na wzgórzu ma wyjątkowy charakter".
Skąd to się wzięło, skąd takie opowieści, ten rozpisany na wiele akapitów polityczno-prywatny życiorys 36-latka? Spróbuję znaleźć odpowiedź. Tobiasz Bocheński nie jest najbardziej typowym ważnym kandydatem Prawa i Sprawiedliwości. Legitymacji partyjnej nie posiada. Poglądy ma, jak na PiS, dość umiarkowane (np. podobał mu się zakaz aborcji z trzema wyjątkami, ten z 1993 r., zwany przezeń "kompromisem zgniłym, ale dobrym"). W jego wypowiedziach medialnych czuć chęć przekonania ludzi, że konserwatyści to nie tylko zacietrzewieni ideolodzy, osoby pokroju - mój przykład - choćby byłego ministra Czarnka. Widać, że jest bardzo przywiązany do bycia "wielkomiejskim prawicowcem", intelektualistą, że ważna jest dla niego ta własna tożsamość i wszystko, co go do tejże doprowadziło. I jakoś tak przy tym błędnie założył - a sztab go od tego nie odwiódł, wstyd, sztabie! - że świat też czeka na tę opowieść.