Był historykiem, współtwórcą NSZZ "Solidarność" w PAN. W czasie stanu wojennego działał m.in. w podziemnym Komitecie Porozumiewawczym Stowarzyszeń Twórczych i Naukowych. Organizował niezależny ruch harcerski, a w 1989 r. Związek Harcerzy Rzeczypospolitej. Do harcerstwa zapisał się w wieku 15 lat i pozostał nim do końca życia. Jego żoną była Maria Dawidowicz - siostra słynnego "Alka" - jednego z bohaterów Szarych Szeregów. Właśnie dziejom "Alka", "Rudego", "Zośki" oraz zupełnie nieznanym działaczom wojennego ruchu harcerskiego we Lwowie i Wilnie poświęcił część swojej pracy naukowej.
"Metody harcerskie" wprowadzał w pracy naukowej. Seminaria doktoranckie prowadził na wycieczkach lub w swoim mieszkaniu na Żoliborzu, gdzie doktorantów podejmował obiadem.
Tytuł profesora otrzymał dopiero w 1991 r., w niepodległej Polsce. W latach stalinizmu - ze względu na działalność ojca w Delegaturze Rządu na Kraj - po ukończeniu studiów na UJ miał trudności ze znalezieniem pracy. W 1953 r. został wyrzucony z pracy w Archiwum Akt Dawnych, pracował jako robotnik.
Jego opublikowana u schyłku lat 70. praca "Oddziały szturmowe konspiracyjnej Warszawy 1939-1944" została wydana w nakładzie ledwie 2 tys. egzemplarzy, ale dla znawców historii stała się od razu skarbem - był to bowiem najlepszy spis uczestników konspiracji i struktur organizacyjnych w polskiej literaturze. Równie ceniona przez historyków była monografia "Rzeczpospolita Podziemna". Prekursorski charakter miały badania dotyczące konspiracji polskiej na ziemiach zajętych przez ZSRR po 17 września 1939 r.
Gdy trzy lata temu toczyła się dyskusja o mordzie na żydowskich mieszkańcach Jedwabnego, ostro sprzeciwił się opinii, że uczynili to polscy mieszkańcy. W wydanej w tym roku pracy "Antysowiecka partyzantka i konspiracja nad Biebrzą X 1939 - VI 1941" uznał ustalenia IPN, zgodnie z którymi zbrodni dokonali Polacy z inspiracji Niemców.
Mimo że prawie całkiem utracił już wzrok, do ostatniej chwili pracował nad nową książką o konspiracji antysowieckiej w okolicach Augustowa.