Wojciech Białek o GPW: Spokojnie, to tylko korekta

Jedną z najsilniejszych zależności występujących w okresie minionej dekady na krajowym rynku akcji był związek pomiędzy rocznymi zmiana wartości WIG-u (w proc.), a dynamiką produkcji przemysłowej. W sumie trudno się tej zależności dziwić - napisał na swoim blogu internetowym w portalu gazeta.pl analityk SEB TFI Wojciech Białek.

W końcu poziom cen akcji powinien pozostawać w ścisłym związku z zyskami generowanymi przez przedsiębiorstwa, których akcje notowane są na GPW.

Z kolei zyski spółek są po prostu przychodami pomniejszonymi o koszty. Podawane przez GUS dane dla całej gospodarki są dobrym przybliżeniem wyników firm notowanych na warszawskiej giełdzie, więc naturalne jest, że fluktuacje koniunktury gospodarczej przekładają się na zmiany przychodów i zysków firm publicznych, a co za tym idzie na ogólny pozom cen akcji mierzony wartością Warszawskiego Indeksu Giełdowego.

Z tej przedstawionej na powyższym wykresie zależności wynika, że do skutecznej średnioterminowej spekulacji na GPW potrzebny nam jest tylko dobry ekonomista, który potrafiłby skutecznie prognozować tempo wzrostu produkcji przemysłowej w polskiej gospodarce w przyszłości.

Dookreślenie "w przyszłości" jest ważne, gdyż jak zauważył Marek Twain (a przynajmniej jemu to obserwacja jest przypisywana) "stawianie prognoz jest rzeczą trudną, szczególnie tych dotyczących przyszłości".

Z danych wynika, że 20 proc. dynamice rocznej produkcji przemysłowej odpowiada mniej więcej 75 proc. dynamika roczna wartości WIG-u. Analogicznie na podstawie tej zależności należy liczyć się z tym, że recesja w przemyśle skutkująca produkcją niższą niż przed rokiem o 5 proc. spowodować powinna spadek wartości WIG-u o ok. 27 proc. w skali roku. Progiem oddzielającym hossę (wzrost cen akcji w ujęciu rocznym) od bessy (spadek cen akcji w ujęciu rocznych) była w minionej dekadzie dynamika produkcji w okolicach 2 proc. r/r.

Z tego ostatniego płynie zresztą optymistyczny wiosek, że - ponieważ średnia dynamika produkcji przemysłowej w Polsce od końca 1990 roku to 6,3 proc. - naturalnym stanem krajowego rynku akcji jest hossa, a typowy 12-miesięczny zysk na polskim rynku akcji powinien wynosić ok. 15,3 proc.

A tak nawiasem mówiąc, jeśli weźmiemy zmiany wartości WIG-u w 15 latach kalendarzowych od 1992 do 2007 i wyrzucimy z tego zestawienia szalony rok 1993, kiedy to ceny akcji wzrosły o 1095 proc. (sic!), to okaże się, że średnia z tych rocznych zmian WIG-u wynosi ...+15,5 proc.

Opisana powyżej zależność jest oparta na dosyć racjonalnej podstawie i stanowiła użyteczne narzędzie prognozowania koniunktury giełdowej na tyle długo, że warto na nią cały czas zwracać uwagę. Tymczasem (...) mniej więcej od grudnia ub. r. doszło do niespotykanej na tą skalę od kilkunastu lat rozbieżności pomiędzy tym co dzieje się na rynku akcji - WIG 15 proc. poniżej poziomu sprzed roku - a koniunkturą w przemyśle - produkcja wyższa niż rok wcześniej o 6,4 proc. w grudniu, 10,6 proc. w styczniu i aż 14,8 proc. w lutym (oczywiście przy większej liczbie dni w roku przestępnym). Przy tak dobrej koniunkturze w przemyśle model WIG-u oparty na opisanej powyżej zależności sugeruje, że w lutym WIG "powinien był" znajdować się grubo powyżej ubiegłorocznych szczytów! Pełny tekst analizy na blogu Wojciech Białka w portalu Gazeta.pl.