Władzy, która we własnym pojęciu robi wszystko dobrze, tylko społeczeństwo tego nie rozumie, ironicznie proponuje się, aby sobie zmieniła naród. Zbigniew Drzymała przewyższył polityków. Kibice nie chcieli przychodzić na mecze jego drużyny w Grodzisku Wlkp. - więc zmienił ich na wrocławskich.
To oczywiście szalone uproszczenie, bo po pierwsze, dobrodziej Groclinu, w przeciwieństwie do większości partyjnych indywiduów naprawdę jest człowiekiem sukcesu, po drugie zaś - gdyby podobnie jak w Grodzisku na mecze jego zespołu miało przychodzić średnio 14 proc. mieszkańców - przeprowadzkę do stolicy Dolnego Śląska musiałby Drzymała rozpocząć od budowy tam stadionu na prawie 90 tys. widzów.
Chwała więc mu za to, że potrafił przyznać się do błędu. Prawdopodobnie zmylony nieco sąsiedzkimi przykładami z Wronek czy dawniej z Pniew, z pewnością mający w pamięci sukcesy choćby Stali Mielec, uwierzył, że w małym miasteczku można zbudować wielki futbol. I dopadł go syndrom złotej klatki, bo o ile najlepszych piłkarzy rzeczywiście można sobie sprowadzić byle gdzie, o tyle ani nie stworzy się z nich automatycznie niepokonanej ekipy, ani kulturowo nie jest to miejsce dla piłki. Na boiskach - zgoda, jednakowych wszędzie - tylko się ją kopie, aby ją budować - potrzebny jest inny świat. Kibiców, sponsorów, mediów, zainteresowania. Futbol - wbrew temu, co wydawało się Drzymale - tworzy dyktatura odbiorcy, nie inwestora. Na każdą podaż musi być klient.
Właściciel Groclinu twierdzi, że mimo wszystko wygrał, bo wicemistrzostwa Polski, dwóch Pucharów Polski i europejskich zwycięstw nad Herthą czy Manchesterem City nie odbierze mu nikt. A przenosiny do Wrocławia są tyle końcem jednej epoki, co początkiem następnej - właśnie tu Drzymała chce zrealizować kolejny projekt - awans do Ligi Mistrzów. I ma rację. Jeśli to osiągnie, przejdzie do historii nie jako ten, który przegrał w Grodzisku, lecz ten, który wygrał we Wrocławiu.
Zostawmy jednak w spokoju Drzymałę. Ważniejsza jest w "świeżym małżeństwie" druga strona. W przypadku Wrocławia mamy do czynienia z cudem nad Odrą. Miasto powinno w podzięce wznieść ręce do nieba, z którego spadła mu taka manna, a później robić wszystko, aby szczęściu pomóc - czyli opracować solidny biznesplan i w żadnym razie nie traktować wspólnika protekcjonalnie. Wystarczy zwiedzić stadion w Grodzisku, aby przekonać się, że Drzymała nie jest typem sponsora, który dziś rozdziela premie od razu po meczu w szatni, poślinionym palcem odliczając banknoty z rulonu spiętego gumką, a jutro trzeba mu paczki do więzienia zanosić. To, po pierwsze, ktoś z wizją, po drugie, ktoś, kogo na te wizje stać. A Śląsk od sukcesów z przełomu lat 70. i 80. nie jest piłkarskim klubem, a raczej jego cieniem.
Od czego ja bym zaczął we Wrocławiu? Na drugoligowe mecze Śląska przychodziło jesienią średnio raptem 4,5 tys widzów. Tyle to Drzymała nierzadko miał u siebie...