Szukanie nowego trenera zakrawa na sabotaż

Nie ma mocno wspartych logiką przesłanek dla podejrzenia, że Lozano nie jest w stanie wypełnić swojej misji - pisze z turnieju w Izmirze Rafał Stec.

Czytaj także na blogu

Jeśli okroić analizę do czystego wyniku, selekcjoner Raul Lozano poniósł jedną bezdyskusyjną klęskę (wrześniowe mistrzostwa Europy) i jedną minimalną "prawie" porażkę (olimpijskie kwalifikacje w Izmirze). "Prawie", bo szansę awansu na igrzyska zachował, a jego poprzednicy również bili się o nie do ostatniej chwili. I tylko nieliczni z powodzeniem.

Poza tym reprezentacja Polski za kadencji Lozano grała dobrze (historyczny awans do półfinału Ligi Światowej w 2005 roku), bardzo dobrze (rekordy w ostatniej edycji LŚ) bądź fantastycznie (srebro mundialu). Co razem wzięte daje bilans okazały, niespotykany w historii naszej siatkówki od co najmniej ćwierćwiecza.

Dopóki jednak trener nie zakończył zleconej mu misji - a Lozano dopiero zaczyna finisz - poprzestawanie na żonglerce cyferkami byłoby prymitywną metodą oceniania jego dokonań. Zasługi Argentyńczyka są bowiem bogatsze i niepodważalne: wzniecił rewolucję w głowach zawodników, narzucił kadrze światowe standardy organizacyjne, stanowczo tępił amatorszczyznę i niesubordynację. Można wręcz powiedzieć, że wprowadził zupełnie nowy etos reprezentanta. Jego ustawiczne odwoływanie się do epoki Wagnera, czego poprzednicy na wszelki wypadek unikali, nabrało wręcz wymiaru symbolicznego.

Dziś zwyczajnie nie ma mocno wspartych logiką przesłanek dla podejrzenia, że Lozano nie jest w stanie wypełnić swojej misji.

Trener wydźwignął drużynę z ewidentnego kryzysu, w który wpadła - w sporej mierze z powodu niesprzyjających okoliczności - podczas ME w Moskwie. Jego grupa znów rośnie z każdym turniejem, jest zwarta i tchnie hartem ducha, nigdy nie odpuszcza. Wynik izmirskich kwalifikacji odbiega od ideału o dwa przegrane tie-breaki, ale ich też nie wolno odrywać od rzeczywistości i zamieniać w czystą arytmetykę. Kto nie chce dostrzec obiektywnych przeszkód stających na drodze reprezentacji, ten z premedytacją odwraca wzrok od faktów.

Szukanie nowego selekcjonera - dziś, gdy kadrą i bez tego wstrząsają turbulencje - zakrawa na sabotaż.

Tymczasem obecni szefowie PZPS obejmowali władzę pod hasłami ucieczki od dawnego chaosu i prowizorki, mentalnej przemiany, nowego otwarcia.

Od blisko trzech dekad żaden selekcjoner nie przetrwał na stanowisku całego cyklu olimpijskiego. PZPS obiecał z tym skończyć. Obwieścił: szukamy fachowca, któremu zaufamy i oddamy kadrę pod opiekę do igrzysk w Pekinie. Znalazł Lozano. I zapowiedział jedynie weryfikację dokonań zagranicznego trenera po dwóch latach. Ta przebiegła lepiej niż pomyślnie. Po 30 latach Polska znów zagrała w finale MŚ.

Jeśli dziś PZPS rzeczywiście kombinuje, żeby Lozano zwolnić, wracamy do wieków ciemnych, w których polski działacz z zimną krwią dobijał reprezentację kraju właśnie wtedy, gdy ta najbardziej potrzebuje wsparcia.