Uczeń liczy litery jak komputer

Grzegorz Skuratko z Morąga na Mazurach ma nieprawdopodobne zdolności. W kilka sekund potrafi policzyć litery w przeczytanym lub usłyszanym tekście. I nie ma żadnego znaczenia, czy liter jest kilkanaście, czy też kilkaset. Skąd takie umiejętności ucznia trzeciej klasy technikum drzewnego?

- Nie wiem. To jakoś tak samo przyszło i idzie mi coraz lepiej - rozkłada ręce nastolatek. - Może mam taki dar, bo czytam dużo książek i gazet?

Przetestowaliśmy Grzegorza Skuratko. Bezbłędnie podawał liczbę liter we fragmentach różnych tekstów z "Nowego Dnia". Ale to była dopiero rozgrzewka. Czas na próbę większego kalibru, na przykład sążnisty kawał "Pana Tadeusza". Po przeczytaniu Grzegorz myśli dokładnie przez dwie sekundy i odpowiada bezbłędnie: jest 488 liter. Rekord Grzegorza to na razie 1524 znaki.

- Tego rodzaju umiejętności mogą być przejawem nieprzeciętnych uzdolnień, na przykład lingwistycznych. Grzegorz powinien poddać się szczegółowym badaniom - podpowiada Maria Rafalska z Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Olsztynie. Pierwsze oznaki wyjątkowych zdolności Grzegorza pojawiły się dwa lata temu.

- O czymś Grześkowi opowiadałem. Nagle mi przerwał w połowie zdania i krzyknął "sto" - przypomina sobie Piotr, brat chłopaka. - Potem czytaliśmy fragmenty różnych artykułów, a on bezbłędnie mówił, ile było liter.

Danuta i Roman Skuratkowie są dumni z syna. Mają nadzieję, że z takimi zdolnościami zrobi kiedyś karierę w telewizji. - Jest taki program "Załóż się", różni ludzie pokazują tam swoje umiejętności, ale gdzie im do Grześka - uważa ojciec Roman Skuratko.

Policzenie liter w tym fragmencie IX księgi "Pana Tadeusza" zajęło Grzegorzowi tylko 2 sekundy. Sprawdź, ile zajmie tobie

Tymczasem Major belki schnące pode dworem

Każe wlec, w każdej belce wysiekać toporem

Półokrągłe otwory, w te otwory wtyka

Nogi więźniów i drugą belką je zamyka.

Oba drewna goździami przebite po rogach

Ścisnęły się, jako psie paszczęki, na nogach.

Zaś powrozami mocniej sznurowano ręce

Na plecach szlachty; Major, ku większej ich męce,

Kazał pierwej pozdzierać z głów konfederatki,

Z pleców płaszcze, kontusze, nawet taratatki.

Nawet żupany. I tak szlachta, skuta w kłodzie,

Siedziała rzędem, dzwoniąc zębami na chłodzie

I na deszczu, bo coraz wzmagała się słota,

Nadaremnie Kropiciel dąsa się i miota.

Fragment zawiera 488 liter.