Pamiętacie ten ostatni dzień maja? Minęło osiem lat, a ja wciąż trzymam w szufladzie kartę akredytacyjną pozwalającą dziennikarzom wejść na lotnisko. I wciąż pamiętam radość, gdy z samolotu włoskich linii Alitalia wysiadł jezuita o. Roberto Tucci i rozpostarł słynny biały parasol. Znak, że za chwilę ukaże się Ojciec Święty.
Papież porównał swój każdy powrót do Polski do powrotu pod znajomą strzechę rodzinnego domu, "gdzie każdy najdrobniejszy przedmiot przypomina nam to, co sercu jest najbliższe i najdroższe". "Jakże więc w tym momencie nie dziękować Bożej Opatrzności, iż pozwoliła mi raz jeszcze [...] przybyć do mojej Ojczyzny" - mówił Jan Paweł II.
I do Wrocławia. To pierwsze wrocławskie spotkanie z Papieżem - 21 czerwca 1983 roku - było jeszcze w mieście, które do nas nie należało. Ciężarówki z zomowcami, instrukcje z Komitetu Wojewódzkiego PZPR dla prasy, jak ma pisać o wizycie Papieża, i wredne pouczenia skierowane do Jana Pawła II przez zespół "Spraw i Ludzi" - trybuny marksistów.
Ale na partynickim hipodromie wrocławianie czuli się wolni. Ponad 700 tysięcy ludzi modliło się wspólnie z Papieżem, a nad zebranymi powiewały flagi "Solidarności". To był piękny dzień, nawet słońce świeciło.
Żałowaliśmy, że nie zaświeciło 14 lat później, kiedy znów witaliśmy Jana Pawła II. Ale i tak ten deszcz nikogo nie zniechęcił. Ludzie całymi godzinami stali na trasie przejazdu. Przyszli z transparentami i flagami, ubrali dzieci w stroje komunijne, podawali sobie maluchy z rąk do rąk, żeby lepiej widziały.
A potem na ratuszu Papież odebrał dyplom z nadaniem tytułu Civitate Wratislaviensi Donatus, którym miasto honoruje wybitnych ludzi sławiących jego imię. I następnego dnia, podczas Statio Orbis, nazwał je "miastem spotkania, miastem, które jednoczy. Tutaj w jakiś sposób spotyka się tradycja duchowa Wschodu i Zachodu". Byliśmy bardzo dumni. Pamiętacie?
Widziałam ludzi, którzy całą noc schodzili na plac między Poltegorem a hotelem Wrocław. Szła nawet kolumna żołnierzy z proporczykami swoich pułków. A potem pod parasolami, w błocie, siedzieli na karimatach i składanych krzesełkach, czekając cierpliwie na wjazd papamobile.
Wjechał tuż przed godziną 10. Gdy chór zaintonował "Tu es Petrus..." (Ty jesteś Piotr), Papież ukazał się na ołtarzu. Zebrani klaskali, wiwatowali, machali chorągiewkami, powiewali transparentami. Pod swoimi flagami narodowymi szaleli Irlandczycy i Francuzi. Japończycy bez opamiętania pstrykali zdjęcia.
"Dolnośląska ziemia jest ziemią szczególnego świadectwa. Jest ziemią zaznaczoną obecnością szczególnych świadków wiary. Na tej ziemi pełniła dzieła miłosierdzia św. Jadwiga. Tutaj także spędziła dziesięć lat życia błogosławiona Teresa Benedykta od Krzyża Edyta Stein" - mówił Jan Paweł II.
- A teraz niespodzianka dla Ojca Świętego, kantata "Idzie Pasterz" - zapowiedział na zakończenie spotkania z Ojcem Świętym ks. Mirosław Drzewiecki. Muzykę skomponował Leszek Wisłocki, a słowa napisał Andrzej Bartyński specjalnie z okazji papieskiej wizyty we Wrocławiu.
- Bóg zapłać za to dopowiedzenie do dzisiejszej Eucharystii - podziękował Papież. - Ale muszę wam powiedzieć, że z tą pogodą to dobrze, było w sam raz tak, jak trzeba. Nie było za dużo deszczu. Trochę próbował, ale się wycofywał. Widział, że z nami nie wygra. A poza tym przyjeżdżam z Rzymu, gdzie trwają straszliwe upały - dodał Ojciec Święty. - Na przykład w ostatnią środę podczas audiencji generalnej ledwośmy wytrzymali na pl. Św. Piotra, taki był upał. Więc znowu z upałami nie przesadzać. Pogoda w sam raz tak jak trzeba. Na miarę Wrocławia.
- Niech żyje Papież - odpowiedział zmoknięty tłum.
- Jeszcze wciąż żyje - odpowiedział Ojciec Święty. - Skończył 77 lat.
W niedzielę poszedł jeszcze pieszo z rezydencji kardynała Gulbinowicza do katedry, aby pomodlić się przy grobie kardynała Bolesława Kominka, z którym przygotowywał słynne orędzie biskupów polskich do Episkopatu niemieckiego. A potem znalazł jeszcze czas, żeby niespodziewanie pojechać do Panoramy Racławickiej, której nigdy nie widział. Nazajutrz wyjechał do Legnicy.
Wierzyliśmy, że jeszcze do nas wróci.