Stanisław Jerzy Komorowski (18.12.1953 - 10.04.2010)

Wiceminister obrony narodowej. Polityk, dyplomata, fizyk. Mąż Ewy Komorowskiej, ojciec Karola, Macieja i Jerzego. - Okazywał synom, jak kochać i uparcie dążyć do celu. Dla swojej żony był miłością i opoką. Dla rodziców - dumą i podporą. Tato, synku, Staszeńku, będziemy kontynuować twoje dzieło. Byłeś dobry, najlepszy, wiedzieli o tym wszyscy - takimi słowami żegnali go bliscy podczas mszy żałobnej.

Absolwent I LO im. Bolesława Limanowskiego w Warszawie. W 1978 skończył studia na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego, a osiem lat później uzyskał stopień doktora nauk fizycznych. Przez 12 lat, do 1990 roku pracował naukowo w Instytucie Chemii Fizycznej PAN. Staż naukowy odbywał w Utah University (Salt Lake City, USA). Karierę dyplomatyczną rozpoczął zgłaszając się na konkurs kadry dyplomatów zorganizowany przez ówczesnego ministra spraw zagranicznych Jerzego Skubiszewskiego.

Karierę w MSZ zaczynał jako naczelnik wydziału i wicedyrektor Biura Kadr MSZ, a także wicedyrektor Departamentu Europy MSZ. W latach 1992-1994 był dyrektorem Departamentu Europy.

Od 1994 do 1997 r. Komorowski był ambasadorem RP w Hadze, a w latach 1999-2004 ambasadorem w Londynie. W latach 1998-1999 pełnił funkcję dyrektora sekretariatu Ministra Spraw Zagranicznych, w 2002 r. został Ambasadorem Tytularnym Służby Zagranicznej.

W latach 2004-2005 kierował w MSZ Departamentem Azji i Pacyfiku. W latach 2005-2006 pełnił funkcję podsekretarza stanu w MSZ. Zrezygnował ze stanowiska wiceministra jesienią 2006 r., gdy resortem kierowała Anna Fotyga. Przeszedł wówczas do Departamentu Azji i Pacyfiku MSZ, którym kiedyś kierował.

Od listopada 2007 był wiceministrem obrony narodowej, odpowiadał za politykę obronną. Przewodniczył polskim negocjatorom w rozmowach o podpisanej w grudniu 2009 r. umowy SOFA o statusie amerykańskich wojsk stacjonujących w Polsce. Reprezentował także MON w negocjacjach dotyczących udziału Polski w amerykańskim programie obrony przeciwrakietowej.

Pozazawodowo zajmował się m.in. narciarstwem - był instruktorem narciarstwa (na studiach działał w Akademickim Klubie Narciarskim), grał w tenisa. Do grobu ministra Stanisława Komorowskiego na prośbę syna włożono rakietę tenisową.

Pochowany z honorami wojskowymi na warszawskich Powązkach. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.