Pomnik Solidarności w Berlinie

Na pomnik "Solidarności" można patrzeć jak na kolejny przejaw normalności w stosunkach między Berlinem a Warszawą

Można narzekać, że Niemcy wystawili "Solidarności" pomnik dopiero teraz, a nie na przykład dziesięć lat temu. Że podczas odsłonięcia nie przemawiała kanclerz Merkel, choć była na miejscu. Ale mimo wszystko w Berlinie wydarzyło się coś szczególnego. W stolicy Niemiec pojawił się wielki polski symbol i świadectwo naszej walki o wolność i jedność Europy.

Na fragment ceglanego muru ze Stoczni Gdańskiej, na którym Niemcy wypisali pean na cześć pierwszego niezależnego związku zawodowego w bloku wschodnim można patrzeć jak na kolejny przejaw normalności w stosunkach między Berlinem a Warszawą. Mimo zawirowań z ostatnich lat znowu jesteśmy sobie bliscy (świadczy o tym np. wspólna misja polskiego i niemieckiego ministra spraw zagranicznych do Kijowa) i udaje nam się rozwiązywać problemy, jak np. spór o upamiętnienie wypędzeń.

Ale sprawa ma szerszy kontekst. Solidarność uhonorowano przy Reichstagu. W 1933 r. po pożarze tego gmachu Adolf Hitler wprowadził dyktaturę, której następstwem była druga wojna światowa, ludobójstwo i podział Europy. Pomnik "Solidarności" stoi też kilka metrów obok miejsca, gdzie przebiegał ważny fragment żelaznej kurtyny, czyli mur berliński.

Poprzez ten pomnik Niemcy dobitnie pokazują, że pamiętają, jak wielkie zasługi w walce o wolność i jedność kontynentu ma polska opozycja. Dla nas to powód do dumy, ale też do refleksji. Przeszłość zobowiązuje nas, by przejmować za zjednoczony kontynent coraz większą odpowiedzialność. Przypomina, by nawet w najostrzejszych debatach nie nadużywać nazwy "Solidarność" i nie kalać nazwisk jej przywódców. I wreszcie ten pomnik to dowód, że "Solidarność" i jej idee są częścią wspólnego europejskiego dziedzictwa.