Wybory 2010. Po debacie: remis ze wskazaniem na Komorowskiego

Debata między Bronisławem Komorowskim a Radosławem Sikorskim pokazała przede wszystkim, jak podobni są w stylu uprawiania polityki - a właśnie zmiany stylu najbardziej oczekują Polacy od przyszłego prezydenta. Podkreśliła różnice, które i tak już znamy. Merytorycznie nie wniosła wiele nowego, co jest zasługą przede wszystkim dobierających pytania: były bardzo sztampowe, a momentami infantylne.

Komorowski czy Sikorski? Zobacz debatę!

Debata nie pokazała - jak przekonywał sam Komorowski i niektórzy relacjonujący - podziału na model prezydentury krajowej (Komorowski) i zagranicznej (Sikorski) - czytaj relację minuta po minucie z debaty.

Już na samym początku, w słowie wstępnym kandydatów, widać było inny podział: szef MSZ chciał pokazać Polakom, iż dobry prezydent to przede wszystkim taki, który wzmocni pozycję Polski za granicą. A marszałek - że to polityk dojrzały, który nie dzieli, a stara się znaleźć złoty środek między różnymi celami i racjami różnych grup, także - między celami polityki krajowej i zagranicznej. Wyraźnie widać też było drugi podział chętnie podkreślany przez Sikorskiego, ale ze szkodą dla niego: na młodego, ambitnego i nieco niecierpliwego dyplomatę oraz dojrzałego, spełnionego już i bardziej zachowawczego lidera partyjnego.

Prawie jak Martin Luther King. Prawie...

Obydwaj kandydaci wypadli poprawnie jako mówcy. Sikorski minimalnie gorzej: częściej czytał z kartki, nieco mniej stabilnie modulował też głos. Na początku umiejętnie (prawie jak Martin Luther King) podkreślił to, co łączy go z Komorowskim - "wspólne marzenie" o wolnej Polsce, które mieli przed 1989.

- W XXI wieku to marzenie nie wystarcza - mówił sugerując, że to on może pomóc Polsce osiągnąć obecnej cele: silną pozycję w Europie i na świecie coraz większy udział w decyzjach UE. - Moja prezydentura zmusi Europę do spojrzenia na nas innymi oczyma, pokaże naszą energię - mówił Sikorski. Wyuczony, czytający z kartki.

Komorowski swobodnie nawiązał do wypowiedzi poprzednika, który starał się już na początku zarysować podział stary-młody. Podkreślił, że mieli wspólne marzenia, co oznacza, że są z jednego pokolenia, a podział prezydentury na krajową i zagraniczną to błąd: - Pachnie to spółką eksport-import, a nie - nowoczesną wizją państwa.

Komorowski - w odróżnieniu od pozującego na nowoczesnego Sikorskiego - pokazał siebie jako człowieka kompromisu, dla którego prezydentura to budowanie porozumienia, równowagi między różnymi racjami, celami polityki wewnętrznej i zagranicznej, a także obrona swobód obywatelskich.

Pozwolił też sobie na lekki pstryczek w nos konkurenta: - Droga na najwyższego urzędu w państwie powinna prowadzić przez dokonania, nie - ambicje.

Kaczyński=kompromitacja, prawybory=sukces. Tu zgoda

Obydwaj kandydaci podkreślali różnice między sobą głównie przy okazji dodatkowych uwag, drobnych przytyków czy nawet złośliwości wygłaszanych w odpowiedzi na poprzednią wypowiedź przeciwnika, ale często poza głównym nurtem rozmowy.

A w głównym nurcie - jeśli nie przypochlebiali się sobie - to przynajmniej gładko podkreślali to, co ich łączy przede wszystkim w sposobie uprawiania polityki: "prawybory to sukces PO", do którego oni sami się przyczyniają ("Debata, o którą dla was zabiegałem" - Sikorski), obecny prezydent sprawuje urząd w złym stylu - za dużo wetuje, "kompromituje Polskę" ("wojna o krzesła" - Komorowski), a nasza przyszłość to Europa.

Pierwsza różnica pojawiła się przy pytaniu o kohabitację z rządem - obaj zgodzili się, co prawda, że politykę europejską kształtuje rząd, ale... - Nigdy nie wezmę udziału w walce o krzesła i samoloty, bo to kompromitacja - powiedział Komorowski, podkreślając, że prezydent współdziała z rządem w zakresie polityki zagranicznej. Nie zgodził się z wieloma medialnymi wypowiedziami Sikorskiego, podkreślając, że to nie prezydent ma kształtować politykę zagraniczną.

Szef MSZ z kolei powtarzał, że jako prezydent chciałby być aktywny w kształtowaniu polityki zagranicznej (mówił nawet o utworzeniu przy prezydencie specjalnego ciała, które określałoby jej cele na wiele lat do przodu) - a to jest sprzeczne z planami Donalda Tuska, który chciałby prezydenta realizującego plany rządu. Komorowski wykorzystał to dziś, choć delikatnie i w sposób być może niezauważalny dla telewidza.

Przytyki ministra i kontry marszałka

Sikorski natomiast sprytnie nie odniósł się bezpośrednio do "kształtowania", podkreślił tylko: - Prezydent reprezentuje Polskę przed całym świtem, a to reprezentowanie wymaga pewnych kwalifikacji - sugerując, który z kandydatów je posiada, a który nie.

Merytorycznie odnosząc się do pytania dodał tylko, że jako prezydent będzie chciał jeździć na szczyty ONZ i NATO, a sprawy europejskie pozostawi rządowi.

To, że ma lepsze niż Komorowski umiejętności w reprezentowaniu Polski za granicą, podkreślił raz jeszcze, gdy padło pytanie internauty o cel pierwszej wizyty zagranicznej. Komorowski: - Przyszłość Polski to UE. Więc albo Bruksela, albo Wilno, jako przypomnienie naszej polskiej roli w budowaniu Europy pozbawionej granic.

Sikorski: - Ja do Wilna bym pojechał, jak tylko Litwa zatwierdzi prawo o oryginalnej pisowni nazwisk. Do Brukseli warto pojechać. I zadajmy sobie pytanie, jak nawiązać bezpośredni kontakt z tamtymi politykami i kogo powinniśmy tam wysłać, by z Nicolasem Sarkozym lub Angelą Merkel w bezpośredniej rozmowie lub w kuluarach bronił polskich racji.

- Chciałem pana ministra uspokoić: ja z panem van Roympuyem nawiązałem już kontakt dawno temu, bo był przewodniczącym parlamentu - odciął się Komorowski. To on częściej niż Sikorski bezpośrednio odpowiadał na uwagi przeciwnika, co nieco ożywiało tę uładzoną i pełną oczywistych pytań debatę. Pokazywało też, że Komorowski czuje się w debacie swobodniej, ma dobry refleks i bardziej stara się nawiązać dyskusję - w czym w ogóle nie pomagali prowadzący, którzy jedynie lepiej (Joanna Mucha) lub gorzej (Sławomir Nowak) wygłaszali pytania.