Nieopodal Lwowa stanął pomnik dowódcy UPA

W Biłohoroszczy koło Lwowa odsłonięto pomnik dowódcy Ukraińskiej Powstańczej Armii Romana Szuchewycza. W uroczystości wzięli udział przedstawiciele lwowskich władz, z merem miasta Andrijem Sadowym na czele.

Jest to już trzeci obelisk zbudowany na Ukrainie na cześć człowieka obarczanego w Polsce współodpowiedzialnością za czystki na ludności polskiej na Wołyniu i w Galicji Wschodniej. Zdaniem polskich historyków ich ofiarą mogło paść nawet 100 tysięcy osób.

- Mój ojciec walczył o niepodległą Ukrainę. Objął dowództwo nad UPA w czerwcu 1943 roku, kiedy tragedia wołyńska praktycznie już się odbyła. Jeśli mielibyśmy dociekać, co stało się przyczyną konfliktu polsko-ukraińskiego w tym czasie, to nigdy nie dojdziemy, kto jest mu winny - ocenił mieszkający we Lwowie syn Romana Szuchewycza, 76-letni Jurij Szuchewycz.

Na Ukrainie Zachodniej Szuchewycz, znany także pod pseudonimem Taras Czuprynka, uważany jest za bohatera narodowego. Na prorosyjskim wschodzie pokutuje obraz UPA jako organizacji kolaborującej z hitlerowcami.

- UPA walczyła w czasie wojny z Niemcami, bolszewikami i Polakami. Ci pierwsi niszczyli nas jako naród. Polacy z Armii Krajowej chcieli zaś zachować granice Polski z 1939 r. i nie tolerowali nikogo, kto - tak jak UPA - walczył o to, by te ziemie należały do Ukraińców - powiedział Jurij Szuchewycz.

Dowodził UPA w czasie rzezi wołyńskiej

Generał Roman Szuchewycz urodził się 30 czerwca 1907 roku w Krakowcu, we wschodniej Galicji (obecnie na granicy ukraińsko- polskiej). Jako członek Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN) był w latach 1934-37 więziony przez władze polskie za działalność terrorystyczną.

W czasie drugiej wojny światowej współorganizował bataliony ukraińskie w służbie niemieckiej - Roland i Nachtigall. W 1943 roku stanął na czele UPA, którą dowodził do swej śmierci - zginął otoczony przez wojska NKWD 5 marca 1950 roku w Biłohoroszczy.

W 2007 roku prezydent Ukrainy Wiktor Juszczenko nadał Szuchewyczowi pośmiertnie tytuł Bohatera Ukrainy. W ogłoszonym wówczas dekrecie Juszczenko podkreślił, że jest to wyraz wdzięczności "za szczególny i osobisty wkład w walkę o wolność i niepodległość Ukrainy".