Lis: Politycy oduczają nas szacunku dla Polski

- Jesteśmy w sytuacji, w której rynsztok przechodzi do głównego nurtu - taką diagnozę polskiej rzeczywistości w książce "My, naród" postawił Tomasz Lis .Jego zdaniem trzeba nobilitować Polskę normalną, by nie zalał jej margines. Samą książkę dziennikarz nazywa formą terapii.

W rozmowie z Gazetą.pl tłumaczył, co go denerwuje w polskich politykach i dlaczego ich wyborcy są wciąż od nich lepsi.- Nasze sukcesy już dawno powinny unicestwić większość polskich kompleksów - mówi. Według niego politycy, a szczególnie PiS ciężko pracują, aby Polaków w te kompleksy jeszcze głębiej wbić.

Lis: Polacy są lepsi niż ich politycy

Dziennikarz podkreśla, że polskie życie publiczne zatruwa fala negatywizmu. - To jest czas, w którym zamiast zwracać się do polityków możemy zwrócić się do ludzi i pogadać o tym co my możemy zrobić - stwierdza.

Zdaniem Lisa w polskim życiu publicznym brakuje szacunku. Stwierdzenie to odnosi głównie do polityków. - Szkoda, że najważniejsi ludzie w Polsce oduczają nas szacunku dla własnego kraju - mówi.

Lis: Brakuje nam szacunku

Ubolewa, że sukces nie jest w Polsce szanowany, a ludzie którzy go odnieśli są poddawani szczuciu.

Lis: Ludzie sukcesu są w Polsce poddawani szczuciu

Na temat Tomasza Lisa nie da się nie mieć zdania. Są osoby, które go nie znoszą i z nieskrywaną przyjemnością przypisują mu najgorsze cechy. Jest też pokaźna grupa, która z uwielbieniem słucha jego słów i pędzi do księgarni po kolejne książki. Na liście bestsellerów Empiku w 2004 r. książkę Lisa "Co z tą Polską" pokonały tylko wspomnienia Jana Pawła II i "Powstanie Warszawskie" Normana Daviesa. Na niedawny wieczór autorski do warszawskiego Empiku ściągnęły tłumy. Z tego samego spotkania w "Superexpresie" znajdujemy taką oto relację: "Skupienie i doniosłość chwili rysowała się na twarzach przybyłych. Naprzeciw tych tłumów zasiadł on. Z poważną miną zaczął spotkanie z miłośnikami jego twórczości". Brzmi delikatnie mówiąc nietypowo.

Dalej robi się jeszcze ciekawiej: "Zebrani spijali mądrości z jego ust. Starali się nie uronić ani słowa. Oprócz doniosłego głosu Lisa słychać było tylko ciche bzyczenie much". Później jeszcze coś o "złotych zgłoskach" i "nastolatkach pożerających autora wzrokiem". Kpina jest tu ewidentna.

Maciej Rybiński, który do fanów Lisa nie należy, poświęca mu dużo czasu i energii. Niedawno w "Rzeczpospolitej" pisał tak: "Ujrzałem oczyma duszy mojej (ach, wy oczy moje kaprawe, czemuż mi ich nie wyłupiono przed lekturą) salon warszawski. Ciemne pomieszczenie cuchnące trochę odorem wzniosłości, a trochę skarpetkami. Pośrodku, w fotelu bujanym Tomasz Lis czytający gawiedzi fragmenty swojej nowej książki, którą przycisnął do łona, a przed nim leży "Fedon" i "Żywot Katona". Wokół tłum spragniony prawdy o sobie chłonie słowa nowego objawienia".

Zdanie o książce "My, naród" jest więc tak samo podzielone, jak o jej autorze.

Co ma Coolidge do Lisa

- Przypomniały mi się lata 20 -te XX wieku. Był taki amerykański prezydent Calvin Coolidge, który wygrał wybory bo wygłaszał przemówienia polityczne, które zawierały ogólniki, były ugrzecznione i banalne - mówi publicysta "Dziennika" Piotr Zaremba. - On kompletnie ignorował przeciwników politycznych, wygłaszał łagodne, usypiające wystąpienia i dzięki temu wygrał wybory. Mam wrażenie, że Tomasz Lis napisał książkę, która jest zbiorem oczywistych prawd i która jest jednak rodzajem manifestu politycznego - mówi.

Zdaniem Zaremby w książce brakuje analizy i oceny sytuacji, jaką można znaleźć w publicystyce gazetowej Lisa. - Tam rzeczywiście jest bardzo ostrym i często wnikliwym recenzentem - dodaje Zaremba.

- To jest książka niedziennikarska - uważa Roman Kurkiewicz, autor audycji literackiej w radiu TOK FM. - Ja w niej widzę z jednej strony zniecierpliwienie a z drugiej obywatelską energię. Lis jest zniecierpliwiony, bo dobra energia wytworzona przez wybory w 2007 roku jest marnotrawiona. Tu po równo dostaje się i PiS-owi, i Platformie - dodaje Kurkiewicz.

Kurkiewicza zastanawia jednak co innego: - Jest pytanie, czy ta książka jest czymś więcej. Na razie Tomasz Lis unika odpowiedzi, czy jest to rodzaj wstępu do manifestu politycznego.

No właśnie. Pytanie numer jeden zwolenników i przeciwników Tomasza Lisa od dawna brzmi tak samo:

To w końcu zostanie politykiem, czy nie?

Wiele osób pamięta jeszcze o sondażach, które dawały Lisowi szansę na prezydenturę. Niewykluczone, że sam zainteresowany nie wymazał ich do końca z pamięci. Tu i ówdzie pojawiają się sugestie, że dziennikarz cały czas myśli o wejściu w politykę, bo choć często temu zaprzeczał, to nigdy dostatecznie stanowczo.

Pytany przez "Przekrój" czy byłby gotowy poświęcić życie prywatne dla Polski i polityki Lis odpowiada tak: "Nie jestem gotów na tym etapie podjąć decyzji o definitywnej zmianie swojego życia. Nie wiem, może jak się ma pięćdziesiąt parę lat, to jest łatwiej o taką decyzję. (...) Czy ja bym sobie z tym poradził? Mówiąc szczerze - tak, jestem o tym głęboko przekonany. (...) Myślę, że znalazłbym się w tym i wykonywałbym tę pracę z jakimś poczuciem powinności i jednocześnie z radością. Ale ta determinacja czy ta chęć kandydowania, jeśli nawet gdzieś tam się błąkała po głowie, to nie była na tyle mocna, żeby powiedzieć: muszę, teraz."